سفينه حافظ ( فارسى )

Name: سفينه حافظ ( فارسى )
Author: شمس الدين حافظ

المؤلف: شمس الدين حافظ
الوفاة: 792 ه . ق
القسم: دواوين الشعر
الناشر: چاپخانه احمدي - تهران

ابدأ القراءة

فهرس الكتاب

بخش 1 غزليات
حرف الف - 20 غزل
[ 2 صلاح كار كجا و من خراب كجا ]
هنگام نوبهار و گل از بوستان جدا
[ 5 دل مىرود ز دستم صاحبدلان خدا را ]
[ 6 بملازمان سلطان كه رساند اين دعا را ]
[ 3 اگر آن ترك شيرازى بدست آرد دل ما را ]
[ 4 صبا بلطف بگو آن غزال رعنا را ]
[ لطف باشد گر نپوشى از گداها ، روت را ]
[ 7 صوفى بيا كه آينه صافيست جام را ]
[ 8 ساقيا برخيز و درده جام را ]
[ 9 رونق عهد شبابست دگر بستان را ]
[ صبح چون خمّار بزم‌آرا شود ميخانه را ]
[ شب از مطرب كه دل خوش باد ويرا ]
[ تا جمالت عاشقان را زد بوصل خود صلا ]
[ ما برفتيم و تو دانى و دل غمخوار ما ]
[ 10 دوش از مسجد سوى ميخانه آمد پير ما ]
[ 12 اى فروغ حسن ماه از روى رخشان شما ]
[ 11 ساقى بنور باده برافروز جام ما ]
[ سرّيست در حقوق محبت براى ما ]
[ 1 الا يا ايها الساقى ادر كاسا و ناولها ]
[ اى فروغ طلعت خورشيد نور اصفيا ]
حرف ب شامل 6 غزل
[ 496 صبح دولت مىدمد كو جام همچون آفتاب ]
[ آفتاب از روى او شد در حجاب ]
[ 13 مىدمد صبح و كلّه بسته سحاب ]
[ ز باد وصل تو يابد رياض رضوان آب ]
[ تعالى الله چه دولت دارم امشب ]
[ 14 گفتم اى سلطان خوبان رحم كن بر اين غريب ]
حرف ت شامل 102 غزل
[ ساقيم خضر است و مى آب‌حيات ]
[ 15 اى شاهد قدسى كه كشد بند نقابت ]
[ 16 خمى كه ابروى شوخ تو در كمان انداخت ]
[ 17 سينه‌ام ز آتش دل در غم جانانه بسوخت ]
[ 18 ساقيا آمدن عيد مبارك بادت ]
[ 19 اى نسيم سحر آرامگه يار كجاست ]
[ 20 روزه يكسو شد و عيد آمد و دلها برخاست ]
[ 21 دل و دينم شد و دلبر بملامت برخاست ]
[ 22 چو بشنوى سخن اهل دل مگو كه خطاست ]
[ اين دم كه يار قاتل جان‌فگار ماست ]
[ مدتى شد كاتش سوداى او در جان ماست ]
[ 23 خيال روى تو در هر طريق همره ماست ]
[ 29 ما را ز خيال تو چه پرواى شرابست ]
[ 30 زلفش هزار دل به يكى تار مو ببست ]
[ نظر پير مغان موجب عيش و طربست ]
[ 31 آن شب قدرى كه گويند اهل خلوت امشبست ]
[ 32 خدا چو صورت و ابروى دلرباى تو بست ]
[ 33 خلوت‌گزيده را بتماشا چه حاجتست ]
[ غمش تا در دلم مأوى گرفتست ]
[ 34 رواق منظر چشم من آشيانهء تست ]
[ 36 تا سر زلف تو در دست نسيم افتادست ]
[ 35 برو به كار خود اى واعظ اين چه فريادست ]
[ 37 بيا كه قصر امل « 1 » سخت سست‌بنيادست ]
[ 27 در دير مغان آمد يارم قدحى در دست ]
[ 38 بىمهر رخت روز مرا نور نماندست ]
[ باد سحرى نافه تاتار دريدست ]
[ نعلى نگون نهاد بر آتش كه عنبرست ]
[ 39 باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبرست ]
[ 28 بجان خواجه و حق قديم و عهد درست ]
[ 40 المنة لله كه در ميكده بازست ]
[ 41 اگر چه باده فرح‌بخش و باد گل‌بيزست ]
[ 42 حال دل با تو گفتنم هوسست ]
[ 43 صحن بستان ذوق‌بخش و صحبت ياران خوشست ]
[ 44 كنون كه در بر گل جام بادهء صافست ]
[ اگر بلطف بخوانى مزيد الطافست ]
[ 45 درين زمانه رفيقى كه خالى از خللست ]
[ 46 گل در بر و مى در كف و معشوقه بكامست ]
[ 25 شكفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست ]
[ 24 مطلب طاعت و پيمان درست از من مست ]
[ 26 زلف آشفته و خوى كرده و خندان‌لب و مست ]
[ 47 بكوى ميكده هر سالكى كه ره دانست ]
[ 48 عارف از پرتو مى راز نهانى دانست ]
[ 49 روضه خلد برين خلوت درويشانست ]
[ 50 به دام زلف تو دل مبتلاى خويشتنست ]
[ 51 لعل سير آب به خون تشنه لب يار منست ]
[ 52 روزگاريست كه سوداى بتان دين منست ]
[ 53 منم كه گوشهء ميخانه خانقاه منست ]
[ نمىدانم دل بلبل ز عشق روى گل چونست ]
[ 54 ز گريه مردم چشمم نشسته در خونست ]
[ 55 خم زلف تو دام كفر و دينست ]
[ 57 آن سيه‌چرده كه شيرينى عالم با اوست ]
[ 56 دل سراپرده محبت اوست ]
[ صبح دولت طلوع طلعت اوست ]
[ مرا سربلندى ز سوداى اوست ]
[ 59 دارم اميد عاطفتى از جناب دوست ]
[ 58 سر ارادت ما و آستان حضرت دوست ]
[ حديث سرو كه گويد بپيش قامت دوست ]
[ 60 آن پيك نامور كه رسيد از در يار دوست ]
[ 61 صبا اگر گذرى افتدت بكشور دوست ]
[ 62 مرحبا اى پيك مشتاقان بده پيغام دوست ]
[ دلم ملال گرفت از جهان و هر چه دروست ]
[ پرىروئى كه رخسارش چو ماهست ]
[ 63 روى تو كس نديد و هزارت رقيب هست ]
64 [ اگر چه عرض هنر پيش يار بىادبيست ]
65 [ خوش‌تر ز عيش و صحبت باغ و بهار چيست ]
66 [ بنال بلبل اگر با منت سر ياريست ]
67 [ يا رب آن شمع شب‌افروز ز كاشانهء كيست ]
68 [ امروز شاه انجمن دلبران يكيست ]
[ 68 ماهم اين هفته شد از شهر و به چشمم ساليست ]
[ 69 كس نيست كه افتاده آن زلف دو تا نيست ]
[ ما را در آرزوى تو پرواى خواب نيست ]
[ 70 مردم ديدهء ما جز برخت ناظر نيست ]
[ 71 زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست ]
[ 72 بحريست بحر عشق كه هيچش كناره نيست ]
[ 73 روشن از پرتو رويت نظرى نيست كه نيست ]
[ 74 حاصل كارگه كون و مكان اين‌همه نيست ]
[ 75 خواب آن نرگس فتان تو بىچيزى نيست ]
[ 76 جز آستان توام در جهان پناهى نيست ]
[ 77 بلبلى برگ گلى خوشرنگ در منقار داشت ]
[ 78 ديدى كه يار جز سر جور و ستم نداشت ]
[ 80 عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه‌سرشت ]
[ 79 كنون كه مىدمد از بوستان نسيم بهشت ]
[ برو اى زاهد و دعوت مكنم سوى بهشت ]
[ 82 آن ترك پرىچهره كه دوش از بر ما رفت ]
[ 85 شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت ]
[ هر آن خجسته‌نظر كز پى سعادت رفت ]
[ 83 گر ز دست زلف مشكينت خطائى رفت ، رفت ]
[ 86 ساقى بيا كه يار ز رخ پرده برگرفت ]
[ 87 حسنت باتفاق ملاحت جهان گرفت ]
[ 84 ساقى بيار باده كه ماه صيام رفت ]
[ دردا كه يار در غم و دردم بماند و رفت ]
[ ديدمش دوش كه سرمست و خرامان مىرفت ]
[ 88 شنيده‌ام سخنى خوش كه پير كنعان گفت ]
[ رخت را ماه تابان مىتوان گفت ]
[ 81 صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت ]
[ 89 يا رب سببى ساز كه يارم به‌سلامت ]
[ 90 اى هدهد صبا به سبا مىفرستمت ]
[ 91 اى غايب از نظر به خدا مىسپارمت ]
[ 92 مير من خوش مىروى كاندر سراپا ميرمت ]
[ 93 چه لطف بود كه ناگاه رشحهء قلمت ]
[ 94 زان يار دل‌نوازم شكريست با شكايت ]
[ 95 مدامم مست مىدارد نسيم جعد گيسويت ]
حرف ث شامل ( 5 غزل )
[ بازم هواى آن گل رعناست الغياث ]
[ الغياث اى مايه جان الغياث ]
[ 96 درد ما را نيست درمان الغياث ]
[ تا كى بود ميانهء اهل كتاب بحث ]
[ اى دل خوشست از آن لب شيرين مدام بحث ]
حرف ج ( 2 غزل )
[ 97 سزد كه از همه دلبران ستانى باج ]
[ آتش اندر آب افسردست يا مى در زجاج ]
حرف چ ( 1 غزل )
[ از من دل‌شده آن يار نمىپرسد هيچ ]
حرف ح ( 4 غزل )
[ مگر ز كوى تو آمد سحر نسيم صباح ]
[ 98 اگر بمذهب تو خون عاشقست مباح ]
[ ببين هلال محرم بخواه ساغر راح ]
[ اگر چه شاهد من همچو يوسفست صبيح ]
حرف خ ( 2 غزل )
[ اى چشمت از خمار سياه و سفيد و سرخ ]
[ 99 دل من در هواى روى فرّخ ]
حرف د ( 191 غزل )
[ 102 دوش آگهى ز يار سفركرده داد باد ]
[ 103 روز وصل دوستداران ياد باد ]
[ اگر ز كوى تو بوئى به من رساند باد ]
[ 104 جمالت آفتاب هر نظر باد ]
[ 100 دى پير مىفروش كه ذكرش بخير باد ]
[ 105 صوفى ار باده به اندازه خورد نوشش باد ]
[ 106 تنت بناز طبيبان نيازمند مباد ]
[ 107 حسن تو هميشه در فزون باد ]
[ 108 خسروا گوى فلك در خم چوگان تو باد ]
[ دادگرا فلك ترا جرعه‌كش پياله باد ]
[ 109 ديريست كه دلدار پيامى نفرستاد ]
[ 110 پيرانه‌سرم عشق جوانى به‌سر افتاد ]
[ 111 عكس روى تو چو در آينهء جام افتاد ]
[ 112 آنكه رخسار ترا رنگ گل و نسرين داد ]
[ 113 بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانى داد ]
[ مىزنم هر نفس از دست فراقت فرياد ]
[ 101 شراب و عيش نهان چيست كار بىبنياد ]
[ گر زلف پريشانت در دست صبا افتد ]
[ 114 هماى اوج سعادت به دام ما افتد ]
[ سرّ سوداى تو اندر سر ما مىگردد ]
[ 116 كسى كه حسن خط دوست در نظر دارد ]
[ 117 دل من بدور رويت ز چمن فراغ دارد ]
[ 112 آن‌كس كه بدست جام دارد ]
[ دل شوق لبت مدام دارد ]
[ 119 دلى كه غيب‌نمايست و جام جم دارد ]
[ 120 بتى دارم كه گرد گل ز سنبل سايبان دارد ]
[ 126 جان بىجمال جانان ميل جهان ندارد ]
[ 127 روشنى طلعت تو ماه ندارد ]
[ 121 هر آنكو خاطر مجموع و يار نازنين دارد ]
[ دلم بىجمالت صفائى ندارد ]
[ 122 هر آنكه جانب اهل وفا نگهدارد ]
[ 124 آنكه از سنبل او غاليه تابى دارد ]
[ 125 شاهد آن نيست كه موئى و ميانى دارد ]
[ 123 مطرب عشق عجب ساز و نوائى دارد ]
[ 115 درخت دوستى بنشان كه كام دل ببار آرد ]
[ هوس باد بهارم بسوى صحرا برد ]
[ 129 اگر نه باده غم دل ز ياد ما ببرد ]
[ 128 نيست در شهر نگارى كه دل ما ببرد ]
[ مرا مى دگرباره از دست برد ]
[ من و صلاح و سلامت كس اين گمان نبرد ]
[ ترك مه‌پيكر من بين كه چسان مىگذرد ]
[ 130 سحر بلبل حكايت با صبا كرد ]
[ 131 بيا كه ترك فلك خوان روزه غارت كرد ]
[ 132 به آب روشن مى عارفى طهارت كرد ]
[ مهر مرا ز دل بدر كرد كه كرد ، يار كرد ]
[ 133 صوفى نهاد دام و سر حقه باز كرد ]
[ 134 بلبلى خون جگر خورد و گلى حاصل كرد ]
[ 135 چو باد عزم سر كوى يار خواهم كرد ]
[ 136 دست در حلقهء آن زلف دو تا نتوان كرد ]
[ 137 دل از من برد و روى از من نهان كرد ]
[ 144 ياد باد آنكه ز ما وقت سفر ياد نكرد ]
[ 139 دلبر برفت و دل‌شدگان را خبر نكرد ]
[ 138 رو بر رهش نهادم و بر من گذر نكرد ]
[ ساقى اندر قدحم باز مى گلگون كرد ]
[ 140 ديدى اى دل كه غم يار دگر بار چه كرد ]
[ آن مى كه دوش ساقى ما در پياله كرد ]
[ 141 دوستان دختر رز توبه ز مستورى كرد ]
[ 142 سالها دل طلب جام جم از ما مىكرد ]
[ 143 بسرّ جام جم آنگه نظر توانى كرد ]
[ 145 چه مستيست ندانم كه رو بما آورد ]
[ 146 صبا وقت سحر بوئى ز زلف يار مىآورد ]
[ 147 بريد باد صبا دوشم آگهى آورد ]
[ اگر خداى كسى را بهر گناه بگيرد ]
[ 148 يارم چو قدح بدست گيرد ]
[ 149 دلم جز مهر مهرويان طريقى برنمىگيرد ]
[ 150 ساقى ار باده ازين‌دست بجام اندازد ]
[ بجام وصل جانان چشمهء كوثر نمىارزد ]
[ 151 دمى با غم بسربردن جهان يكسر نمىارزد ]
[ دلبر آن‌روز كه از ليس كمثلى دم زد ]
[ 152 در ازل پرتو حسنت ز تجلى دم زد ]
[ 153 سحر چون خسرو خاور علم بر كوهساران زد ]
[ 154 راهى بزن كه آهى برساز آن توان زد ]
[ 155 اگر روم ز پيش فتنها برانگيزد ]
[ دواى درد من بينوا كه مىپرسد ]
[ 156 بحسن و خلق و وفا كس بيار ما نرسد ]
[ كارم ز جور چرخ به سامان نمىرسد ]
[ 157 هر كه را با سر زلفت سر سودا باشد ]
[ سوداى سر زلفش تا در سر ما باشد ]
[ 158 من و انكار شراب اين چه حكايت باشد ]
[ مرا بوصل تو گر زانكه دسترس باشد ]
[ 159 نقد صوفى نه همه صافى بىغش باشد ]
[ در آن هوا كه جز برق اندر طلب نباشد ]
[ 162 خوش آمد گل و زان خوش‌تر نباشد ]
[ 163 گل بىرخ يار خوش نباشد ]
[ هر كه را خاك سر كوى تو مسكن باشد ]
[ 160 خوشست خلوت اگر يار يار من باشد ]
[ چو رويت مهر و مه تابان نباشد ]
[ 161 كى شعر تر انگيزد خاطر كه حزين باشد ]
[ 164 نفس باد صبا مشك‌فشان خواهد شد ]
[ 165 مرا مهر سيه‌چشمان ز دل بيرون نخواهد شد ]
[ 166 روز هجران و شب فرقت يار آخر شد ]
[ 167 ستاره‌اى بدرخشيد و ماه مجلس شد ]
[ 168 گداخت جان كه شود كار دل تمام و نشد ]
[ 169 يارى اندر كس نمىبينم ياران را چه شد ]
[ 170 حافظ خلوت‌نشين باز بميخانه شد ]
[ 171 دوش از جناب آصف پيك بشارت آمد ]
[ 172 عشق تو نهال حيرت آمد ]
[ 173 در نمازم خم ابروى تو در ياد آمد ]
[ بازم مه رخسار كسى در نظر آمد ]
[ 174 مژده اى دل كه دگر باد صبا بازآمد ]
[ لله الحمد كه يارم ز سفر بازآمد ]
[ 175 صبا به تهنيت « 2 » پير مىفروش آمد ]
[ 176 سحرم دولت بيدار ببالين آمد ]
[ 177 نه هر كه چهره برافروخت دلبرى داند ]
[ 178 هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند ]
[ 179 رسيد مژده كه ايام غم نخواهد ماند ]
[ صورت خوبت نگارا خوش به آيين بسته‌اند ]
[ اى پسر دولت باقى بتعب يافته‌اند ]
[ نسبت رويت اگر با ماه و پروين كرده‌اند ]
[ اى دولت گوئى كه بميدان تو يابند ]
[ 182 حسب حالى ننوشتيم و شد ايامى چند ]
[ 183 دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند ]
[ كيند آن دو كه مست و خراب مىگردند ]
[ 184 دوش ديدم كه ملايك در ميخانه زدند ]
[ مىخوارگان كه باده برطل گران خورند ]
[ 185 نقدها را بود آيا كه عيارى « 1 » گيرند ]
[ 180 اى پستهء تو خنده زده بر حديث قند ]
[ 186 گر مىفروش حاجت رندان روا كند ]
[ 187 دلا بسوز كه سوز تو كارها بكند ]
[ 189 طاير دولت اگر باز گذارى بكند ]
[ 188 مرا برندى و عشق آن فضول عيب كند ]
[ 190 كلك مشكين تو روزى كه ز ما ياد كند ]
[ ترك من چون جعد مشكين گرد كاكل بشكند ]
[ هر كه او يك‌سرمو پند مرا گوش كند ]
[ 191 آن كيست كز روى كرم با من وفادارى كند ]
[ 192 سرو چمان من چرا ميل چمن نمىكند ]
[ 181 بعد از اين دست من و دامن آن سرو بلند ]
[ در خرابات عشق مستانند ]
[ 195 غلام نرگس مست تو تاج‌دارانند ]
[ 193 در نظربازى ما بىخبران حيرانند ]
[ 194 سمن‌بويان غبار غم چو بنشينند بنشانند ]
[ 196 آنان كه خاك را به نظر كيميا كنند ]
[ من و رندان كه چو نالند بكاء نيز كنند ]
[ 198 گفتم كيم دهان و لبت كامران كنند ]
[ 197 شاهدان گر دلبرى زينسان كنند ]
[ گرچه از غمزه بتان زخمى بدل كارى كنند ]
[ 199 واعظان كاين جلوه در محراب و منبر مىكنند ]
[ 200 دانى كه چنگ و عود چه تقرير مىكنند ]
[ آن را كه جام صافى صهباش مىدهند ]
[ 201 شراب بىغش و ساقى خوش ، دو دام رهند ]
[ 202 بود آيا كه در ميكده‌ها بگشايند ]
[ 203 سالها دفتر ما در گرو صهبا بود ]
[ 204 ياد باد آنكه نهايت نظرى با ما بود ]
[ 205 تا ز ميخانه و مى نام و نشان خواهد بود ]
[ 206 پيش ازينت بيش ازين انديشهء عشّاق بود ]
[ 204 ياد باد آنكه سر كوى توام منزل بود ]
[ 208 خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود ]
[ 209 قتل اين خسته به شمشير تو تقدير نبود ]
[ با من خسته شبى وصل تو تقدير نبود ]
[ گفتم كه خطا كردى و تدبير نه اين بود ]
[ 210 دوش در حلقهء ما قصهء گيسوى تو بود ]
[ 211 دوش مىآمد و رخساره برافروخته بود ]
[ 212 يك‌دو جامم دى سحرگه اتفاق افتاده بود ]
[ 213 گوهر مخزن اسرار همانست كه بود ]
[ 214 ديدم بخواب خوش كه بدستم پياله بود ]
[ 215 بكوى ميكده يا رب سحر چه مشغله بود ]
[ 216 آن يار كزو خانه ما جاى پرى بود ]
[ 217 مسلمانان مرا وقتى دلى بود ]
[ 218 در ازل هر كو بفيض دولت ارزانى بود ]
[ 219 كنون كه در چمن آمد گل از عدم بوجود ]
[ 220 از ديده خون دل همه بر روى ما رود ]
[ 221 چو دست بر سر زلفش زنم بتاب رود ]
[ 222 از سر كوى تو هر كو بملالت برود ]
[ 224 خوشا دلى كه مدام از پى نظر نرود ]
[ 223 هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود ]
[ 225 ساقى حديث سرو و گل و لاله مىرود ] 166
[ عشقت نه سرسريست كه از سر بدر شود ]
[ 226 ترسم كه اشك در غم ما پرده‌در شود ]
[ 227 گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود ]
[ 228 گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود ]
[ 229 بخت از دهان يار نشانم نمىدهد ]
[ 232 بر سر آنم كه گر ز دست برآيد ]
[ 233 دست از طلب ندارم تا كام من برآيد ]
[ 234 چو آفتاب مى از مشرق پياله برآيد ]
[ 231 گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآيد ]
[ 235 زهى خجسته زمانى كه يار بازآيد ]
[ 236 اگر آن طاير قدسى ز درم بازآيد ]
[ تنم ز رنج فراوان دمى نياسايد ]
[ 230 اگر ببادهء مشكين دلم كشد شايد ]
[ بوى مشك ختن از باد صبا مىآيد ]
[ 497 ز دل برآمدم و كار بر نمىآيد ]
[ 237 نفس برآمد و كام از تو برنمىآيد ]
[ 498 مژده اى دل كه مسيحانفسى مىآيد ]
[ 241 معاشران ز حريف شبانه ياد آريد ]
[ 240 ابر آذارى برآمد باد نوروزى وزيد ]
[ 242 بيا كه رايت منصور پادشاه رسيد ]
[ 238 جهان بر ابروى عيد از هلال وسمه كشيد ]
[ قطره اشكى كه مىريزم ز چشمهء تر سفيد ]
[ 239 رسيد مژده كه آمد بهار و سبزه دميد ]
[ 243 بوى خوش تو هر كه ز باد صبا شنيد ]
[ 244 معاشران گره از زلف يار باز كنيد ]
حرف « ذ » داراى 8 غزل
[ ذره‌اى آن مه ندارد مهربانى العياذ ]
[ عشق تو رسيدست ز ما هوش‌كنان اخذ ]
[ بنويس دلا بيار كاغذ ]
[ مىنويسم سخن از آتش دل بر كاغذ ]
[ ز بهر نامه نوشتن كنم زبان كاغذ ]
[ اى گفتگوى لعل تو در كام جان لذيذ ]
[ غمهاست اى نگار مرا آن‌چنان لذيذ ]
[ اى ذوق شهد لعل تو در كام من لذيذ ]
حرف « ر » داراى 24 غزل
[ سرو بالابلند خوش‌رفتار ]
[ 247 صبا ز منزل جانان گذر دريغ مدار ]
[ 245 الا اى طوطى گوياى اسرار ]
[ 246 عيدست و آخر گل و ياران در انتظار ]
[ عاشق زارم مرا با كفر و با ايمان چه‌كار ]
[ اى برده نرد حسن ز خوبان روزگار ]
[ اى باد مشك‌بو بگذر سوى آن نگار ]
[ 249 اى صبا نكهتى از كوى فلانى به من آر ]
[ ساقيا مايه شباب بيار ]
[ 248 اى صبا نكهتى از خاك ره يار بيار ]
[ 250 روى بنما و وجود خودم از ياد ببر ]
[ 251 شب وصلست و طى شد نامهء هجر ]
[ دلا چندم بريزى خون ز ديده شرم دار آخر ]
[ 252 گر بود عمر و بميخانه رسم بار دگر ]
[ بعد ازين هرگز نبيند هيچ مىخوار دگر ]
[ 253 اى خرم از فروغ رخت لاله‌زار عمر ]
[ اى بر وفور وصل تو موقوف كار عمر ]
[ 254 ديگر ز شاخ سرو سهى بلبل صبور ]
[ اى دل از شام فراق و روز هجران غم مخور ]
[ 255 يوسف گم‌گشته بازآيد بكنعان غم مخور ]
[ پروانه نمىشكيبد از نور ]
[ 257 روى بنما و مرا گو كه دل از جان برگير ]
[ 256 نصيحتى كنمت بشنو و بهانه مگير ]
[ نيستى گر عاشقى را عاشقى همراه گير ]
حرف « ز » داراى 16 غزل
[ 258 هزار شكر كه ديدم بكام خويشت باز ]
[ صبا بمقدم گل راح روح بخشد باز ]
[ 261 در آ كه در دل خسته توان درآيد باز ]
[ 262 حال خونين‌دلان كه گويد باز ]
[ 259 منم كه ديده بديدار دوست كردم باز ]
[ زلفين سيه خم بخم اندر زده‌اى باز ]
[ به راه ميكده عشّاق راست در تك و تاز ]
[ 263 بيا و كشتى ما در شط شراب انداز ]
[ 264 خيز و در كاسه زر آب طربناك انداز ]
[ 260 اى سرو ناز حسن كه خوش مىروى بناز ]
[ خوش آن شبى كه درآئى به صد كرشمه و ناز ]
[ منم غريب ديار و توئى غريب‌نواز ]
[ روز عيش و طرب و عيد صيامست امروز ]
[ 265 برنيامد از تمناى لبت كامم هنوز ]
[ مستم از باده شبانه هنوز ]
[ 266 دلم ربوده لولىوشيست شورانگيز ]
حرف « س » داراى 8 غزل
[ 268 گل‌عذارى ز گلستان جهان ما را بس ]
[ 269 دلا رفيق سفر بخت نيك‌خواهت بس ]
[ 267 اى صبا گر بگذرى بر ساحل رود ارس ]
[ 499 جانا ترا كه گفت كه احوال ما مپرس ]
[ 270 درد عشقى كشيده‌ام كه مپرس ]