سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٤٣

م - رباعيات - يك‌صد و هشتاد و دو رباعى

140

چون ياد وصال تو كند ديدهء من * افغان كند اين دل ستمديدهء من

هجر تو ز بس‌كه خون ز چشمم ريزد * جيحون شده اين چشم رمد ديدهء من

141

اى باده بگو ز راه دلدارى من * آن را كه نباشد غمى از تارى من

تو خفته بمهد ناز شبهاى دراز * آيا دارى خبر ز بيدارى من

142

از شاخ چو آمد گل رنگين بيرون * اندوه كنم از دل غمگين بيرون

كردند نظاره‌اى عروسان چمن * سرها ز دريچه‌هاى چوبين بيرون

143

اى آنكه نهند مهر و ماه از تمكين * بر خاك جناب تو شب و روز جبين

با دست و زبان و دل تنگم منشان * بر آتش انتظار و فارغ منشين

144

آنم كه پديد گشتم از قدرت تو * پرورده شدم بناز از نعمت تو

صدسال بامتحان گنه خواهم كرد * يا جرم منست بيش يا رحمت تو

145

اى شرم زده غنچهء مستور از تو * حيران و خجل نرگس مخمور از تو

گل با تو برابرى كجا يا رد كرد * كو نور ز مه دارد و مه نور از تو

146

تا كى بود اين جور و جفا كردن تو * بيهوده دل خلايق آزردن تو

تيغيست بدست اهل دل خون‌آلود * گر بر تو رسد خون تو بر گردن تو

147

چشمت كه فسون و رنگ مىبارد ازو * افسوس كه تير جنگ مىبارد ازو

بس زود ملول گشتى از هم نفسان * آه از دل تو كه سنگ مىبارد ازو

148

چون باده خورى ز عقل بيگانه مشو * مدهوش مباش جهل را خانه مشو

خواهى كه مى لعل حلالت باشد * آزار كسى مجوى و ديوانه مشو

149

در آمدن و رفتن ما سودى كو * وز زيستن و هستى ما بودى كو

در روزن چرخ جان چندين مهر و * مىسوزد و خاك مىشود دودى كو

150

اى باد حديث من نهانش مىگو * سوز « 1 » دل من به صد زبانش مىگو

مىگو نه بدانسان كه ملالش گيرد * مىگو سخنى و در ميانش مىگو

( 1 ) در بعضى نسخ بجاى « سوز » سر با تشديد را نوشته‌اند .