سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٤١

م - رباعيات - يك‌صد و هشتاد و دو رباعى

119

شادم كه بعشق گفتگويى دارم * انديشهء چون تو تندخويى دارم

بر رخ ز سر كوى تو گردى دارم * گر هيچ ندارم آبرويى دارم

120

از رنگ رخش نشان اطلس پرسم * وز چشم خوشش حديث نرگس پرسم

صد روز نبينيم نپرسى ز كسى * يك روز نبينمت ز صد كس پرسم

121

من حاصل عمر خود ندارم جز غم * در عشق ز نيك و بد ندارم جز غم

يك همدم باوفا نديدم جز درد * يك مونس و معتمد ندارم جز غم

122

از غمزهء تو مست و خرابست دلم * وز آتش عشق تو كبابست دلم

روزى مگر آن‌روزى بمه نسبت كرد * ز آن روى هميشه در حجابست دلم

123

گر دولت وصل را نشايم چكنم * اين راز نهان با كه گشايم ، چكنم

گويند بكوى او بسى مىآيى * چون با دل ريش پس نيايم چكنم

124

من جاى غم تو در دل خويش كنم * درد تو دواى جگر ريش كنم

چندانكه تو بر دلم جفا بيش كنى * من بر سر آنم كه وفا بيش كنم

125

از يار وفا كه ديد تا من بينم * راحت ز جفا كه ديد تا من بينم

تو عمر منى و بىوفايى چكنم * از عمر وفا كه ديد تا من بينم

126

دنيا كه درو ثبات كم مىبينم * بام فرحش هزار غم مىبينم

چون كهنه‌رباطيست كه از هر طرفش * راهى به بيابان عدم مىبينم

127

آواز پر مرغ طرب مىشنوم * يا نفخه گلزار ادب مىشنوم

يا باد حديثى ز لبش مىگويد * القصه حكايتى عجب مىشنوم

128

من ترك تو اى نگار آسان ندهم * تا پيش زمرّد خطت جان ندهم

ياقوت لبت كه قوت جانست مرا * آن را به دو صدهزار مرجان ندهم

129

در هجر تو من ز شمع افزون گريم * دائم چو صراحى اشك گلگون گريم

چون ساغر باده‌ام كه از دلتنگى * چون نالهء چنگ بشنوم خون گريم