سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٣٩

م - رباعيات - يك‌صد و هشتاد و دو رباعى

مردى ز كننده در خيبر پرس * اسرار كرم ز خواجهء قنبر پرس

گر طالب فيض حق بصدقى حافظ * سرچشمهء آن ز ساقى كوثر پرس

100

اى شاه جهان بر من درويش ببخش * وى مرهم دل بر جگر ريش ببخش

دشمن مگذار زنده و غصه مخور * بر خصم مكن رحمت و بر خويش ببخش

101

چشم تو كه سحر بابلست استادش * يا رب كه فسونها برود از يادش

آن گوش كه كرده حلقه در گوش جمال * آويزهء در ز نظم حافظ بادش

102

اى دوست دل از جفاى دشمن دركش * با روى نكو شراب روشن دركش

با اهل هنر روى و گريبان بگشاى « 1 » * و ز نااهلان تمام دامن دركش

103

چون ياد كنم ز عمر بىحاصل خويش * وز آمدن و رسيدن منزل خويش

بر حال به دو واقعه مشكل خويش * ماتم دارم ولى درون دل خويش

104

اى كرده وداع كنج ويرانهء خويش * بشنو سخن دوست ز ديوانهء خويش

در كلبهء ما گر نفسى بنشينى * زنهار مبر ز ياد كاشانهء خويش

105

در گوش دلم گفت سخن‌گويى خوش * كاى يافته خلق حسن از خوئى خوش

بر آتش اگر دلت بسوزد چون عود * از تو بدماغى نرسد بويى خوش

106

بگذشت جوانى غير إله عزاك « 2 » * آمد شب پيرى نعم إله مساك « 3 »

اى دهر هر آنكه دل به مهر تو نهد * اينست جزاش احسن إله جزاك « 4 »

107

چون جامه ز تن بركشد آن مشكين‌خال * ماهى كه نظير خود ندارد بجمال

در سينه دلش ز نازكى بتوان ديد * مانندهء سنگ خاره در آب زلال

( 1 ) در پژمان و انجوى اين مصرع چنين است : با اهل هنر گوى گريبان بگشاى ( 2 ) خدا دگرگون سازد حالت غمناكى تو را ( 3 ) خدا شبت را نيكو كند ( 4 ) پاداش نيكى بدهد خدا