سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦٢٤

1

جد تو سلطان كونين است يعنى مصطفى * جد ديگر حيدر صفدر على مرتضى

جدهء تو فاطمه‌ام امام مجتبى * هم غريبى هم شهيدى چون حسين « 1 » در كربلا

از محبت هر زمان گوئيم و باشد ورد ما * كالسلام اى حضرت شاه خراسان السلام

نور چشم زين عابد باقر ثانى امام * جعفر صادق كه دارد دين و دنيا را نظام

باب تو موسى كاظم آن شفيع خاص و عام * گشته خورشيد فلك بر درگهت ايشه غلام

بعد ذكر حق همىگوئيم در هر صبح و شام * كالسلام اى حضرت شاه خراسان السلام

چون تقى از حال باب خويشتن آگاه شد * نزد باب خويشتن آنگه ز چندين راه شد

ديد چون حال پدر با ناله و با آه شد * پيش خود « 2 » خواندش پدر تا و اصل اللّه شد

بر زبان او ز بعد ذكر الا الله شد * كالسلام اى حضرت شاه خراسان السلام

چون نقى و عسكرى آرند رويت در خيال * در خيال روى تو گويند اى مقصود آل

شاه سلطان خراسان اختر برج كمال * درّ درياى ولايت بحر علم ذو الجلال

هر زمان گوييم اى سلطان ما از روى حال * كالسلام اى حضرت شاه خراسان السلام

مهدى هادى كه نور كل عالم روى اوست * آب حيوان شبنمى زان بحر كاندر جوى اوست

در خراسان روز و شب اندر طواف كوى اوست * روضه‌اش بستان جنت خاطر ماسوى اوست

در دل ما دائما اينست و گفتگوى اوست * كالسلام اى حضرت شاه خراسان السلام « 3 »

هست اين دم شهر طوس از مقدمت چون كوه طور * چون توئى موسى نسب كردى در اين منزل ظهور

يافت از فيض جمالت روى مهر و ماه نور * روضه‌ات بستان جنت آستانت جاى حور

آمده خلقى به اميد شما از راه دور * كالسلام اى حضرت شاه خراسان السلام

خرده‌بينانى كه ايشان سكه بر زر مىزنند * سكهء دولت بنام آل حيدر مىزنند

( 1 ) در حافظ پژمان بجاى حسين در كربلا ، شهيد كربلا آمده است . ( 2 ) در پژمان بجاى ، خود ، حق آمده است . ( 3 ) اين بند در نسخه 860 هجرى نيامده است .