سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٦١٨

ى - تركيب بند

3 -

ماهى چو تو آسمان ندارد * سروى چو تو بوستان ندارد

با روى تو آفتاب ديدم * نيك است و ليكن آن ندارد

از حسن تو چون كنم حكايت * كز هيچ صفت نشان ندارد

حيران شده‌ام كه هيچ وصفى * در خورد رخت بيان ندارد

مرغى كه سوى تو كرد پرواز * ديگر سر آشيان ندارد

هر دل كه ز جان نداردت دوست * ميدان بيقين كه جان ندارد

از بهر دلم كدام تيرست * كابروى تو در كمان ندارد

چشمت نظرى بما نينداخت * مست است و سر جهان ندارد

منظور شهنشه است و از ناز * پرواى شكستگان ندارد

سلطان زمانه ناصر الدين * شد معتصم « 1 » او بعز و تمكين

4 -

شاهى كه پناه ملك و دين است * در خورد هزار آفرين است

نوباوهء خاندان ملك است * گلدستهء بوستان دين است

هم نسل شهنشه زمان است * هم نقد خليفهء زمين است

آثار و دلايل سعادت * تابنده چو نورش از جبين است

در ملك جهان بفرّ شاهى * انصاف كه كوكب يقين است

در خاتم قدر او نهفته * فيروزهء چرخ در نگين است

تيغش به ميان كفر و اسلام * سديست و ليك آهنين است

آنجا كه كمال رفعت اوست * خورشيد فلك چو خوشه چين است

جايى كه شكوه شوكت اوست * گردون چه بود چه جاى اين است

كلك از كف دست اوست در بار * شمشير ببازويش سزاوار

5 -

اى سايهء رحمت الهى * وى غنچهء باغ پادشاهى

هرگز به شمايل تو سروى * نارسته ز بوستان شاهى

( 1 ) چنگ‌زننده به دامن كسى ، پناه برنده .