سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٥٩٨

19 - جهان منقلب

من گرفتم خود توئى بهرام گور * خواهى افتاد آخر اندر دام گور

گر نه كورى ، گور مىبين گفتمت * يك زمان بيكار منشين گفتمت

گر سليمانى و گر اسكندرى * عاقبت با خاك تيره همسرى

هيچ‌كس را نيست زين منزل گزير * از گدا و شاه و از برنا و پير

اى كه بر ما بگذرى دامن‌كشان * حافظ الحمدى همىخواهد بخوان

دل منه بر دنيا و اسباب او * زانكه از وى كس وفادارى نديد

كس عسل بىنيش ازين دكان نخورد * كس رطب بىخار از اين بستان نچيد

هر كه ايامى چراغى برفروخت * چون تمام افروخت بادش در دميد

بىتكلف هر كه دل بر وى نهاد * چون بديدى خصم خود مىپروريد

شاه غازى خسرو گيتىستان * آنكه از شمشير او خون مىچكيد

گه بيك حمله سپاهى مىشكست * گه بهوئى قلبگاهى مىدريد

سروران را بىگنه مىكرد حبس * گرد نان را بىسبب سر مىبريد

از نهيبش پنجه مىافكند شير * در بيابان نام او چون مىشنيد

عاقبت شيراز و تبريز و عراق * چون مسخر كرد وقتش در رسيد

آنكه روشن بود جهان‌بينش به دو * ميل در چشم جهان‌بينش كشيد

از بد دهر هر كرا رنجيست * رنجش از روزگار سهل بود

رنج و راحت و راى طالع نيست * هر كه دانست مرد اهل بود

در سراى سپنج روزى چند * گر ترا در زمانه مهل « 1 » بود

كارهاى جهان چو منقلب است * دو سه روزى بساز سهل بود

( 1 ) تأمل و فرصت