سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٥٨٦

1 - آهوى وحشى

الا اى آهوى وحشى كجائى * مرا با تست بسيار آشنائى

دو تنها و دو سرگردان دو بىكس * دو دام اندر كمين از پيش و از پس

بيا تا حال يكديگر بدانيم * مراد هم بجوئيم ار توانيم

چو مىبينى كه اين دشت مشوش * چراگاهى ندارد ايمن و خوش

كه خواهد شد بگوئيد اى حبيبان * رفيق بىكسان يار غريبان

مگر خضر مبارك پى درآيد * ز يمن همتش كارى گشايد

مگر وقت وفا پروردن آمد * كه فالم لا تذرنى فردا « 1 » آمد

چنينم هست ياد از پير دانا * فراموشم نشد هرگز همانا

كه روزى رهروى در سرزمينى * بلطفش گفت رندى ره‌نشينى

كه اى سالك چه در انبانه دارى * بيا دامى بنه گر دانه دارى

جوابش داد كآرى دانه دارم * ولى سيمرغ مىبايد شكارم

بگفتا چون بدست آرى نشانش * كه او خود بىنشانست آشيانش

بگفتا گرچه اين امر محالست * و ليكن نااميدى هم وبالست « 2 »

ولى تا جان بود در تن بكوشيم * بود كز جام او يك جرعه نوشيم

چو آن سرو روان شد كاروانى * چو شاخ سرو مىكن ديده بانى

مده جام مى و پاى گل از دست * ولى غافل مشو از دهر بدمست

لب سرچشمه‌اى و طرف جوئى * نم اشكى و با خود گفتگوئى

به ياد رفتگان و دوستداران * موافق گرد با ابر بهاران

چو نالان آيدت آب‌روان پيش * مدد بخشش ز آب ديدهء خويش

( 1 ) مرا تنها مگذار ، آيه 89 از سوره انبياء ( 2 ) و بال يعنى سختى ، عذاب ، سوء عاقبت و وخامت امر .