سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٥٧٦

ساقىنامهء 2

بده ساقى آن مى كزو جام جم * زند لاف بينائى اندر عدم

به من ده كه گردم بتأييد جام * چو جم آگه از سرّ عالم تمام

بيا ساقى آن آب آتش نهاد * كه خاك خرد زو برآيد بباد

به من ده كه تا چهره صافى كنم * زمان گذشته تلافى كنم

بيا ساقى اين نكته بشنو زنى * كه يك جرعه مى به ز ديهيم كى

دم از سير اين دير « 1 » ديرينه زن * صلائى به شاهان پيشينه زن

بيا ساقى آن ارغوانى قدح * كه يابد ز فيضش دل و جان فرح

به من ده كه از غم خلاصم دهد * نشان ره بزم خاصم دهد

بيا ساقى آن مى كه جان‌پرورست * دل خسته را همچو جان در خور است

بده كز جهان خيمه بيرون زنم * سراپرده بالاى گردون زنم

بيا ساقى آن آب انديشه‌سوز * كه گر شير نوشد بيشه‌سوز

بده تا روم بر فلك شيرگير * بهم برزنم دام اين گرگ پير

بيا ساقى آن بكر مستور مست * كه اندر خرابات دارد نشست

به من ده كه بدنام خواهم شدن * مريد مى و جام خواهم شدن

بيا ساقى از مى بنه مجلسى * كه دنيا ندارد وفا با كسى

حباب ميت داد ازين نكته ياد * كه چون شد بباد افسر كيقباد

به من ده كه سلطان دل بوده‌ام * كنون دورم از وى كه آلوده‌ام

ساقىنامهء 2

ساقىنامهء 2

سر فتنه دارد دگر روزگار * من و مستى و فتنهء چشم يار

همىماندم از دور گردون شگفت * ولى نيست به روى مجال گرفت « 2 »

فريب جهان قصهء روشنست * سحر تا چه زايد شب آبستنست

دلا بر جهان دل منه زينهار * كه كس بر سر پل نگيرد قرار

همان منزل است اين جهان خراب * كه ديدست ايوان افراسياب

( 1 ) معبد رهبان ( 2 ) در تذكره ميخانه - ندانم كرا خاك خواهد گرفت