سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٥

[ 295 سحر چو بلبل بيدل شدم دمى در باغ ]

1 [ 1 ] شماره مسلسل 430

سحر چو بلبل بيدل شدم دمى در باغ * كه تا ببوى گلستان كنم علاج دماغ

به چهرهء گل سورى نگاه مىكردم * كه بود در شب تيره به روشنى چو چراغ

گشاده نرگس رعنا بحسرت آب از چشم * نهاده لاله ز سودا بجان و دل صد داغ

زبان كشيده چو تيغى به سرزنش سوسن * دهان گشاده شقايق چو مردم ايغاغ « 1 »

يكى چو باده‌پرستان صراحى اندر دست * يكى چو ساقى مستان به كف گرفته اياغ « 2 »

چنان بحسن و جوانى خويشتن مغرور * كه داشت از دل بلبل هزار گونه فراغ

نشاط و عيش و جوانى چو گل غنيمت دان * كه حافظا نبود بر رسول غير بلاغ « 3 »

( 1 ) ايغاغ يعنى نمام و سخن چين ، ايغاغ را ايقاق هم نويسند و لغت تركى يا مغولى است ( 2 ) اياغ بمعنى پياله شراب‌خوارى ( 3 ) رساندن پيام .

[ 1 ] پاورقى غزل 1 در سودى بجاى ايغاغ ايفاغ بفتح همزه وفا آورده كه بمعنى غماز و هرزه‌گو است .