سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٥

[ 228 گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود ]

[ 227 گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود ]

[ 227 گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود ]

169 شماره مسلسل 311

گرچه بر واعظ شهر اين سخن آسان نشود * تا ريا ورزد و سالوس مسلمان نشود

رندى آموز و كرم كن كه نه چندين هنرست * حيوانى كه ننوشد مى و انسان نشود

گوهر پاك ببايد كه شود قابل فيض * ورنه هر سنگ و گلى لؤلؤ و مرجان نشود

اسم اعظم بكند كار خود اى دل خوش باش * كه بتلبيس و حيل ديو سليمان نشود

دردمندى كه كند درد نهان پيش طبيب * درد او بىسببى قابل درمان نشود

عشق مىورزم و اميد كه اين فن شريف * چون هنرهاى دگر موجب حرمان نشود

دوش مىگفت كه فردا بدهم كام دلت * سببى ساز خدايا كه پشيمان نشود

حسن خلقى ز خدا مىطلبم خوى ترا * تا دگر خاطر ما از تو پريشان نشود

هر كه در پيش بتان بر سر جان مىلرزد * بىتكلف تن او لايق فرمان نشود

ذره را تا نبود همت عالى حافظ * طالب چشمهء خورشيد درخشان نشود

[ 228 گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود ]

[ 228 گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود ]

170 شماره مسلسل 312

گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود * پيش پائى به چراغ تو ببينم چه شود

يا رب اندر كنف « 1 » سايهء آن سرو بلند * گر من سوخته يك‌دم بنشينم چه شود

آخر اى خاتم جمشيد سليمان « 2 » آثار * گرفتند عكس تو بر لعل نگينم چه شود

واعظ شهر چو مهر ملك و شحنه گزيد * من اگر مهر نگارى بگزينم چه شود

صرف شد عمر گرانمايه بمعشوقه و مى * تا از آنم چه به پيش آيد از اينم چه شود

عقلم از خانه بدر رفت و اگر مى اينست * ديدم از پيش كه در خانهء دينم چه شود

من كه در كوى بتان منزل و مأوى دارم * گر دهى جاى بفردوس برينم چه شود

( 1 ) پناه ( 2 ) در پژمان بجاى سليمان كلمه « همايون » نوشته شده است .