سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٨

[ 186 گر مىفروش حاجت رندان روا كند ]

گر طيره مىنمائى و گر طعنه مىزنى « 1 » * ما نيستيم معتقد شيخ خودپسند

طوبى ز قامت تو نيارد كه دم زند * زين قصه بگذرم كه سخن مىشود بلند

ز آشفتگى حال من آگاه كى شود * آن را كه دل نگشت گرفتار اين كمند

بازار شوق گرم شد آن شمع رخ كجاست * تا جان خود بر آتش رويش كنم سپند

حافظ چو ترك غمزهء خوبان نمىكنى * دانى كجاست جاى تو خوارزم يا خجند

[ 186 گر مىفروش حاجت رندان روا كند ]

[ 186 گر مىفروش حاجت رندان روا كند ]

118 [ 1 ] شماره مسلسل 260

گر مىفروش حاجت رندان روا كند * ايزد گنه ببخشد و دفع بلا كند

در كارخانه‌اى كه ره علم و عقل نيست * و هم ضعيف راى فضولى چرا كند

مطرب بساز عود كه كس بىاجل نمرد * و آن كو نه اين ترانه سرايد خطا كند

گر رنج پيشت آيد و گر راحت اى حكيم * نسبت مكن به غير كه اينها خدا كند

ما را كه درد عشق و بلاى خمار هست * يا وصل دوست يا مى صافى دوا كند

حقا كزين غمان « 2 » برسد مژده امان * گر سالكى بعهد امانت وفا كند

ساقى بجام عدل ، بده باده تا گدا * غيرت « 3 » نياورد كه جهان پربلا كند

جان رفت در سر مى و حافظ ز عشق سوخت * عيسى دمى كجاست كه احياى ما كند

( 1 ) اگر غضبناك شوى و اگر طعنه بزنى در هر صورت ما معتقد مرد خودپسند نيستيم ، طيره درينجا بمعنى خشمگين و غضبناك شدن آمده است . ( 2 ) در بعضى نسخ بجاى « كزين غمان » نوشته : « كه در زمان » در هر صورت غمان جمع غم است ( 3 ) مجبور نشود ، تعصب نورزد .

[ 1 ] تفأل : آقاى على اصغر حكمت در حاشيه كتاب « از سعدى تا جامى » چنين مىنويسند در سال 1313 كه آرامگاه فردوسى را مىساختند صاحبدلان شيراز از خرابى آرامگاه حافظ محزون بودند ، با خود مىانديشيدم كه چه مىشد اگر بنائى در خور مقام لسان الغيب بر فراز قبر -