سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٥

[ 184 دوش ديدم كه ملايك در ميخانه زدند ]

ما به صد خرمن پندار ز ره چون نرويم * چون ره آدم خاكى به يكى دانه زدند

آتش آن نيست كه بر شعله او خندد شمع * آتش آنست كه بر خرمن پروانه زدند

كس چو حافظ نگشاد از رخ انديشه نقاب * تا سر زلف سخن را بقلم شانه زدند [ 1 ]