سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٢٣١

[ 169 يارى اندر كس نمىبينم ياران را چه شد ]

چو زر عزيز وجودست شعر من آرى * قبول دولتيان ، كيمياى اين مس شد

ز راه ميكده ياران عنان بگردانيد * چرا كه حافظ ازين راه رفت و مفلس شد

[ 168 گداخت جان كه شود كار دل تمام و نشد ]

[ 168 گداخت جان كه شود كار دل تمام و نشد ]

93 شماره مسلسل 235

گداخت جان كه شود كار دل تمام و نشد * بسوختيم در اين آرزوى خام و نشد

فغان كه در طلب گنج گوهر مقصود * شدم خراب جهانى ز غم تمام و نشد

دريغ و درد كه در جستجوى گنج حضور * بسى شدم بگدائى بر كرام و نشد

بطعنه گفت شبى مير مجلس تو شوم * شدم بمجلس او كمترين غلام و نشد

پيام كرد كه خواهم نشست با رندان * بشد برندى و دردى كشيم نام و نشد

رواست در بر اگر ميطپد كبوتر دل * كه ديد در ره خود پيچ و تاب دام و نشد

بكوى عشق منه بىدليل راه قدم * كه من به خويش نمودم صد اهتمام و نشد

بدان هوس كه ببوسم بمستى آن لب لعل * چه خون كه در دلم افتاد همچو جام و نشد

هزار حيله برانگيخت حافظ از سر فكر * بدان هوس كه شود آن نگار رام و نشد

[ 169 يارى اندر كس نمىبينم ياران را چه شد ]

[ 169 يارى اندر كس نمىبينم ياران را چه شد ]

94 شماره مسلسل 236

يارى اندر كس نمىبينم ياران را چه شد * دوستى كى آخر آمد « 1 » دوستداران را چه شد

آب حيوان تيره‌گون شد خضر فرخ پى كجاست * گل بگشت از رنگ خود باد بهاران را چه شد

صدهزاران گل شگفت و بانگ مرغى برنخاست * عندليبان را چه پيش آمد ، هزاران را « 2 » چه شد

لعلى از كان مروت برنيامد سالهاست * تابش خورشيد و سعى باد و باران را چه شد

زهره ، سازى خوش نمىسازد مگر عودش بسوخت * كس ندارد ذوق مستى ميگساران را چه شد

كس نمىگويد كه يارى داشت حق دوستى * حق شناسان را چه حال افتاد و ياران را چه شد

گوى توفيق و كرامت در ميان افكنده‌اند * كس بميدان رو نمىآرد سواران را چه شد

شهر ياران ، بود و جاى مهربانان اين ديار * مهربانى كى سرآمد شهرياران را چه شد

( 1 ) به انتها رسيدن - به آخر رسيدن ( 2 ) جمع هزار بمعنى عندليب و بلبل .