سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ٢١٣

[ بجام وصل جانان چشمهء كوثر نمىارزد ]

نصيحت‌گوى رندان را كه با حكم قضا جنگست * دلش بس تنگ مىبينم مگر ساغر نمىگيرد

چه خوش صيد دلم كردى بنازم چشم مستت را * كه كس آهوى وحشى را ازين خوش‌تر نمىگيرد

سخن در احتياج ما و استغناى معشوقست * چه سود افسونگرى اى دل كه در دلبر نمىگيرد

خدا را رحمى اى منعم كه درويش سر كويت * درى ديگر نمىداند رهى ديگر نمىگيرد

من آن آئينه را روزى بدست آرم سكندروار * اگر مىگيرد اين آتش زمانى درنمىگيرد

به اين شعر تر و شيرين ز شاهنشه عجب دارم * كه سر تا پاى حافظ را چرا در زر نمىگيرد

66 شماره مسلسل 208

ساقى ار باده ازين‌دست بجام اندازد * عارفان را همه در شرب مدام اندازد

ور چنين زير خم زلف نهد دانهء خال * اى بسا مرغ خرد را كه به دام اندازد

اى خوشا حالت آن مست كه در پاى حريف * سر و دستار « 1 » نداند كه كدام اندازد

زاهد خام كه انكار مى و جام كند « 2 » * پخته گردد چو نظر بر مى خام اندازد

روز در كسب هنر كوش كه مى خوردن روز * دل چون آينه در زنگ ظلام « 3 » اندازد

آن زمان وقت مى صبح فروغست كه شب * گرد خرگاه « 4 » افق پردهء شام اندازد

باده با محتسب شهر ننوشى زنهار * كه خورد باده و سنگيت بجام اندازد

حافظا سر بكله گوشهء خورشيد برآر * بختت ار قرعه بدين ماه تمام اندازد

67 * شماره مسلسل 209

بجام وصل جانان چشمهء كوثر نمىارزد * كه عالم پيش سرمستان بيك ساغر نمىارزد

ز بهر چشمهء حيوان مرو چندين به تاريكى * بدين سرگشته بودن ملك اسكندر نمىارزد

بجام مى گرو كن خرقهء پشمينهء صوفى * كز آن‌كس قلب روى اندود از اين بهتر نمىارزد

مگو حال دل مستان تو با ياران صورت بين * مثل باشد كه گوش خر بسيم و زر نمىارزد

( 1 ) دستار يعنى عمامه و شال سر ( 2 ) در قدسى و سودى چنين است : « زاهد خام طمع بر سر انكار بماند » ( 3 ) تاريكى ( 4 ) منزل موقت صحرائى