سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ١٦٠
[ 93 چه لطف بود كه ناگاه رشحهء قلمت ]
خونم بريز و از غم هجرم خلاص كن * منت‌پذير غمزهء خنجر گذارمت
مىگريم و مرادم ازين چشم اشكبار * تخم محبتست كه در دل بكارمت
گر ، ديده و دلم كند آهنگ ديگرى * آتش زنم در آن دل و بر ديده آرمت
بارم ده از كرم بر خود تا بسوز دل * در پات دم‌به‌دم گهر از ديده بارمت
حافظ شراب و شاهد و رندى نه وضع تست * فىالجمله « 1 » مىكنى و فرومىگذارمت
[ 92 مير من خوش مىروى كاندر سراپا ميرمت ]
[ 92 مير من خوش مىروى كاندر سراپا ميرمت ]
99 شماره مسلسل 125
مير من خوش مىروى كاندر سراپا ميرمت * ترك من خوش مىخرامى پيش بالا ميرمت
گفته بودى كى بميرى پيشم اين تعجيل چيست * خوش تقاضا مىكنى پيش تقاضا ميرمت
عاشق مهجور و مخمورم بت ساقى كجاست * گو خرامان شو كه پيش قد رعنا ميرمت
اى كه عمرى شد كه تا بىعارم از سوداى تو * گو نگاهى كن كه پيش چشم شهلا ميرمت « 2 »
گفتى ار آزردمت هم درد بخشم هم دوا * گاه پيش درد و گه پيش مداوا ميرمت
خوش خرامان مىروى چشم بد از روى تو دور * دارم اندر سر خيال آنكه در پا ميرمت
گرچه جاى حافظ اندر خلوت وصل تو نيست * اى همه جاى تو خوش پيش همه جا ميرمت
[ 93 چه لطف بود كه ناگاه رشحهء قلمت ]
[ 93 چه لطف بود كه ناگاه رشحهء قلمت ]
100 شماره مسلسل 126
چه لطف بود كه ناگاه رشحهء « 3 » قلمت * حقوق خدمت ما عرضه كرد بر كرمت
بنوك خامه رقم كرده‌اى سلام مرا * كه كارخانهء دوران مباد بىرقمت
نگويم از من بيدل بسهو كردى ياد * كه در حساب خرد سهو نيست بر قلمت
مرا ذليل مگردان بشكر اين نعمت * كه داشت دولت سرمد « 4 » عزيز و محتشمت
( 1 ) حاصل كلام و مجمل سخن ( 2 ) چشم سياه مايل به كبودى كه زيبا و دل‌فريب مىباشد . ( 3 ) چكه ، قطره آب كه از چيزى تراوش كند . ( 4 ) سرمد يعنى هميشه و پيوسته ، دايم و بىاول و آخر .