سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ١٤٩
[ 80 عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه‌سرشت ]
[ 78 ديدى كه يار جز سر جور و ستم نداشت ]
[ 78 ديدى كه يار جز سر جور و ستم نداشت ]
80 شماره مسلسل 106
ديدى كه يار جز سر جور و ستم نداشت * بشكست عهد و وز غم ما هيچ غم نداشت
يا رب مگيرش « 1 » ار چه دل چون كبوترم * افكند و كشت و حرمت صيد حرم نداشت
بر من جفا ز بخت بد آمد و گرنه يار * حاشا كه رسم لطف و طريق كرم نداشت
با اين‌همه هر آنكه نه خوارى كشيد ازو * هرجا كه رفت هيچ‌كسش محترم نداشت
ساقى بيار باده و با مدعى بگوى * انكار ما مكن كه چنين جام ، جم نداشت
هر راه رو كه ره بحريم درش نبرد * مسكين بريد « 2 » وادى و ره در حرم نداشت
خوش وقت رند مست كه دنيا و آخرت * بر باد داد و هيچ غم بيش‌وكم نداشت
حافظ ببر تو گوى فصاحت كه مدعى * هيچش هنر نبود و خبر نيز هم نداشت
« 5 »
[ 80 عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه‌سرشت ]
[ 80 عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه‌سرشت ]
81 شماره مسلسل 107
عيب رندان مكن اى زاهد پاكيزه‌سرشت * كه گناه دگرى بر تو نخواهند نوشت
من اگر نيكم اگر بد تو برو خود را باش * هر كسى آن درود عاقبت كار كه كشت
همه‌كس طالب يارند چه هشيار چه مست * همه جا خانهء عشقست چه مسجد چه كنشت « 3 »
سر تسليم من و خاك در ميكده‌ها * مدعى گر نكند فهم سخن ، گو سر و خشت « 4 »
نااميدم مكن از سابقه لطف ازل * تو چه دانى كه پس پرده كه خوبست و كه زشت
نه من از خانه تقوى بدر افتادم و بس * پدرم نيز بهشت ابد از دست بهشت
بر عمل تكيه مكن خواجه كه در روز ازل * تو چه دانى قلم صنع بنامت چه نوشت
گر نهادت همه اينست زهى نيك نهاد * ور سرشتت همه اينست زهى پاك سرشت
باغ فردوس لطيفست و ليكن زنهار * تو غنيمت شمر اين سايهء بيد و لب كشت
( 1 ) بازخواست مكن ( 2 ) طى كرد . ( 3 ) به ضم اول و كسر ثانى و سكون ش و تاى قرشت بمعنى آتشكده است و معبد يهودان ( 4 ) كسى كه فهم سخن نكند سرش را بايستى با خشت كوبيد ( 5 ) در نامه شاه شجاع بسلطان حسين جلاير اين مصرع ديده مىشود .