سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ١١١

[ غمش تا در دلم مأوى گرفتست ]

18 شماره مسلسل 44

خلوت‌گزيده را بتماشا چه حاجتست * چون كوى دوست هست بصحرا چه حاجتست

جانا بحاجتى كه ترا هست با خداى * آخر دمى بپرس كه ما را چه حاجتست

اى پادشاه حسن خدا را بسوختيم * بارى سؤال كن كه گدا را چه حاجتست

ارباب حاجتيم و زبان سؤال نيست * در حضرت كريم تمنا چه حاجتست

جام جهان‌نماست ضمير منير « 1 » دوست * اظهار احتياج خود آنجا چه حاجتست

آن شد كه بار منّت ملاح بردمى * گوهر چو دست داد به درياچه حاجتست

اى مدعى برو كه مرا با تو كار نيست * احباب حاضرند با عدا چه حاجتست

محتاج جنگ نيست گرت قصد خون ماست * چون رخت از آن تست به يغما چه حاجتست

اى عاشق گدا چو لب روح‌بخش يار * مىداندت وظيفه تقاضا چه حاجتست

حافظ تو ختم كن كه هنر خود عيان شود * با مدعى نزاع و محاكا « 2 » چه حاجتست

19 * [ 1 ] شماره مسلسل 45

غمش تا در دلم مأوى گرفتست * سرم چون زلف او سودا گرفتست

لب چون آتشش آب‌حياتست * از آن آب آتشى در ما گرفتست

هماى همتم عمريست كز جان * هواى آن قد و بالا گرفتست

شدم عاشق به بالاى بلندش * كه كار عاشقان بالا گرفتست

چو ما در سايه الطاف اوييم * چرا او سايه از ما واگرفتست

نسيم صبح عنبر بوست امروز * مگر يارم ره صحرا گرفتست

( 1 ) منير به معناى روشن و ضمير منير يعنى دل روشن ( 2 ) محاكا مخفف محاكات به معناى گفتگو و بحث مىباشد .

[ 1 ] پاورقى غزل 19 - پژمان اين غزل را از ملك جهان‌خاتون ذكر كرده است .