سفينه حافظ ( فارسى ) — الصفحة ١١٠

[ 32 خدا چو صورت و ابروى دلرباى تو بست ]

مرا و سرو چمن را به خاك راه نشاند * زمانه تا قصب « 1 » نرگسين « 2 » قباى تو بست

مرا و مرغ چمن را ز دل ببرد آرام * سحرگهان كه دل هر دو در نواى تو بست

ز كار ما و دل غنچه بس گره بگشود * نسيم صبح چو دل در ره هواى تو بست

مرا ببند تو دوران چرخ راضى كرد * ولى چه سود كه سررشته در رضاى تو بست

چو نافه بر دل مسكين من گره مفكن * كه عهد با سر زلف گره‌گشاى تو بست

تو خود حيات دگر بودى اى زمان وصال * خطا نگر كه دل اميد در وفاى تو بست

هم از نسيم تو روزى گشايشى يابد * چو غنچه هر كه دل خويش در هواى تو بست

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت * بخنده گفت ، برو حافظا ، كه پاى تو بست

( 1 ) لباسى كه از يك نوع پارچه كتانى ظريف درست كنند - نى و هر چه مثل نى باشد ( 2 ) قباى نرگسى معروف بوده است .