التوسل إلى الترسل ( فارسى ) — الصفحة ٣١٥

( مطلعى كه مقطع سخن است بنا نهاده مىآيد « 14 » )

راستى خواهد او و اگر « 1 » نه الف * پشت در خدمتش چو لام كند

جاهل است آنكه وصف اخلاقش * بنسيم گل و مدام كند

ز آنكه مى زحمت خمار دهد * بوى گل آفت زكام كند

نيست جز خلق او كه در همه عمر « 2 » * نيكى محض و خير تام « 3 » كند

خصمش از غم بسوخت وين بيند * هركه انديشهاى خام كند

بر تن و جان خود به خون جگر * گريه از ديدهء مسام كند

اى بزرگى كه هرچه فرمايى * دولت آن را بجان تمام كند

چرخ هم بستهء اوامر تست * چه كند چون كند كدام كند

دهر هر « 4 » روز دولتى زايد * وانگهش بندهء تو نام كند

كيست كيوان كه با جلالت تو * دعوى جاه و احتشام كند

اين قدر بس بود كه شاد كنى * بجوابيش چون سلام كند

هركجا مقبلى است در عالم * بپناه تو اعتصام كند

هركجا عاقلى است در دنيا * بولاء تو اتسام كند

خدمتى كرده‌ام جناب ترا * نه از آنها كه خاص و عام كند

منشآتى كه عجز از آن شيوه * رخ هر طبع زرد فام كند

ذكر او همچو صيت ساير تو * صحن عالم به زير گام كند

ياد مىگيردش عطارد چرخ * تا جهان سخن بكام كند

نه همانا كه ديگرى جز من * بچنين خدمتى قيام كند

( نعل هم « 5 » ) آهن است و مىنكند * آنچه وقت هنر « 6 » حسام كند

نه هر آنكس كه نام او حسن است * همه افعال « 7 » چون نظام كند

( 1 ) اگر ( ظ ، وگر ) . ( 2 ) وقت . ( 3 ) عام . ( 4 ) سا . ( 5 ) نه همه . ( 6 ) هنى . ( 7 ) احوال .