الأخبار الموفقيات ( فارسى ) — الصفحة ٢١٣

138 . هجو نجاشى با شعر شاعر هذلى

يا أيها الراكب ذو المتاع * ذو الرّحل و البردين و الإقطاع

أآذن بنى النّجار بالوقاع * من شاعر ليس بمستطاع

ليس من الهرمىّ و الا الجزاع * لا يقتل الأقوام بالخداع

إلّا صميم النقر و المصاع * يسبق شأو النجب السراع

جاء على نجيبة و ساع * فى موكب عرمرم قضاع

مثل أتىّ السيل ذى الدفاع * إنى امرؤ أوفى على يفاع

فى حلبات المجد و الجماع

[ اى مرد سواره‌اى كه كالا و رحل و بردها و لباسهاى ( مختلف ) پشمى دارى ( به نظر تو ) آيا شاعرى كه كسى از او اطاعت نمىكند مىتواند بنى نجار را به جنگ فرمان دهد ؟ اين شاعر نه از سالخوردگان و نه از افراد جزع و فزع‌كننده است كه افراد ديگر قومها را با مكر و حيله بكشد . به جز فاصلهء شيار هستهء خرما و در كفهء ترازو هر فاصله‌اى را مىپيمايد تا در مسابقه نجابت از برگزيدگان و نجيب‌زادگان سريع نيز سبقت بجويد . او از نظر سعى و تلاش و نجابت جزو كاروان و لشكرى بسيار و باشكوه و درهم كوبنده است . همانند ره‌آوردهاى سيل كه بر تپه‌ها و بلندىها بر جاى مىماند ، او نيز در مسابقات مجد و بزرگوارى و پناه مردم بودن از بقيهء افراد برتر است ] .

به حسان و فرزندش گفت :

إن اللعين و ابنه غرابا * حسّان لما ودّع الشبابا

[ همانا حسّان كه به سن پيرى رسيده و پسرش كه ( در سياهى ) مثل كلاغ مىماند مورد لعن و نفرين هستند ] .

ابو عبيد الله زبير گويد : عبد الرحمن بسيار سياه‌چهره بود لذا وى او را به كلاغ تشبيه كرد .

و نقدت أنيابه و شابا * اسأل رسول اللّه و الكتابا

ما باله إذا افترى و حابا * و أخطأ الحقّ و ما أصابا

فعجّل اللّه له عذابا * و أخّر النار له مآبا