جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٧٦٦

واژه‌نامه

را تزكيه و آن‌ها را به پاكى و پارسايى توصيف كنند .

مزگت پيرا : خادم مسجد .

مزيل : زايل‌كننده ، پاك‌كننده .

مستعجل : عجله‌كننده ، زودگذر .

مستقرّ : محل قرار گرفتن .

مستملى : املا پرسنده ، املا خواهنده .

مسكه : روغن ناگداخته ، چربىيى كه از دوغ يا شير گيرند .

مشيخه : شيخ الاسلام بودن ، عده‌اى از شيوخ را گويند كه صاحب كتاب باشند و از آن‌ها احاديثى نقل شده باشد .

مصحف : قرآن .

مصحّف : آن‌كه كلمه‌اى را به غلط تلفظ كند .

مصدّر : در صدر قرار داده .

مضغه : قطعه‌اى از گوشت كه قابل جويدن باشد .

مطنجنه : خورش .

معانقه : دست به گردن هم انداختن .

معاودت : بازگشتن .

معجمه : حرف منقوط ، نقطه‌دار .

معيل : عائله‌دار ، عيال‌مند .

مغفّل : نادان ، غافل ، ساده‌لوح .

مقراض : قيچى .

مقمر : ماهتابى .

مكابره : معارضه كردن ، جنگ كردن .

مكاريان : كسانى كه خر و اسب و شتر و جز آن‌ها را كرايه دهند ، خربندگان .

ملتحى : كودك ريش برآورده .

مماطله : تأخير كردن در كارى يا در حق كسى ، معطّل كردن .

منادات : جار زدن ، اعلان .

مناص : گريختن ، گريز .

مناقير : منقارها .

منغّص : تيره ، كدر .

من يزيد : كه زياد مىكند ؟ مزايده ، حراج .

موالى : بندگان .

مؤنت : رنج ، سختى ، دشوارى ، خرج .

موهون : مرد سست .

مهرب : محل فرار ، گريزگاه .

مهين : بزرگترين ، بزرگ .

ميره : معشوق ، فاسق .

ميغ : ابر .

ميقات : وقت‌كار ، هنگام .

نار : مخفف انار .

ناصبى : آن‌كه على بن ابى طالب و خاندان او را دشمن دارد .

ناقه : شتر ماده .

نبطى : يكى از عوام الناس ، مردم غير عرب كه عربيت گزيدند .