جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٧٦٥

واژه‌نامه

ساغرى .

گازر : رخت‌شوى .

گاوريش : احمق و ابله .

گران : كر .

گزر : هويج .

گزمه : شب‌گرد ، عسس ، پاسبان شب .

گند : خصيه ، بيضه .

لا أسلّم : قبول ندارم .

لاغ : هزل ، ظرافت ، خوش‌طبعى ، فريب .

لبيب : خردمند .

لت : تپانچه ، سيلى ، چك .

لحيه : ريش .

لصوص : دزدان .

لقيه : يك‌بار ديدن ، ملاقات .

لم : براى چه .

لوت : طعام لذيذ .

مائده : سفره ، خوردنى .

ماجن : مرد شوخ چشم و بىباك در قول و فعل كه از آنچه مىكند و مىگويد پروا ندارد .

ماحى : محوكننده .

متبرّم : آزرده ، دلتنگ .

متبن : كاهدان .

متوارى : پنهان‌شونده ، پوشيده‌شونده .

مجوّف : آنچه كه داخل آن تهى شده ، ميان‌تهى .

محتال : حيله‌كننده .

محتسب : نهىكننده از امور ممنوع در شرع ، به شمار آورنده .

متناوم : خود را به خواب‌زننده .

محروق : آتش‌گرفته ، سوخته‌شده .

محلّ دين : مهلت وام و دين .

محلّق : محلّ پرواز به بالا و دور زدن .

محن : محنت‌ها ، رنج‌ها ، آزمايش‌ها .

مخلب : چنگال .

مخلص : جاى خلاصى .

مخلّط : آميخته‌كننده ، فسادكننده ، تخليطكننده ، كسى كه بعض كار را به بعض آميزد و در آن فساد كند .

مداد : هر مادّه‌اى كه با آن چيز نويسند ، مركّب .

مدبر : عاصى ، نافرمانىكننده .

مدّخر : اندوخته‌شده .

مدرس : جاى تدريس .

مذبذب : دودل ، مردّد ، دوبه‌هم‌زن .

مرآت : آينه .

مرده ريگ : آنچه كه از مرده به ارث مانده باشد .

مزعفر : خوراكى كه با زعفران خوش‌بو و رنگين شده باشد ، زعفرانى .

مزكّى : پاك‌كننده ، آن‌كه شاهدان عادل