جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٧٦٤

واژه‌نامه

طارمى : دست‌انداز ، خانهء چوبين .

طويّت : انديشه ، ضمير .

طيره : خشم ، غضب .

عانه : موى زهار .

عتبات : مشاهد متبركه .

عدلين : دو شاهد ، دو گواه .

عدول : جمع عادل ، مردمان صالح براى شهادت در محضر قاضى يا حاكم .

عذار : رخساره ، چهره .

عرين : بيشه ، جاى شير .

عزائم : افسون‌ها ، دعاهايى كه بر بيماران خوانند يا شفا يابند .

عصّار : روغن‌گير ، روغن‌گر .

عصافير : گنجشكان .

علج : غيرعرب ، مجوسى .

عليق : خوراك ستوران از كاه و يونجه و علف و غيره .

عما : كورى .

عنود : ستيزه‌كننده ، ستيزه‌كار .

عنيد : ستيزه‌كننده ، سركش .

عنيف : درشت ، سخت .

غائط : مدفوع .

غرزن : ديّوت .

غرّه : ماه نو ، هلال ، شب اول ماه .

غزارت : بسيارى و فراوانى .

غنج : ناز و كرشمه .

غنودن : به خواب رفتن .

غّى : گمراهى .

فرجى : جبّه .

فضيحت : رسوايى ، بدنامى .

قادح : طعن‌زننده ، عيب‌كننده .

قح : ساده ، بىآميغ .

قصيل : آنچه سبز بريده شود از كشت ، بوتهء جو نارس كه خوراك چهارپايان است .

قفا : پشت .

قلتبان : ديّوث ، قرمساق .

قلّاش : بىنام و ننگ .

قوّاد : جاكش .

قيادت : قرمساقى ، جاكشى .

كامخ : آب كامه كه از آن نان خورش سازند ، كامه ، پليدى مردم .

كت : تخت .

كتاره : شمشيرى است كوتاه با تيغهء پهن كه هندوان آن را به كار مىبردند .

كلب : سگ .

كنّاس : كسى كه چاه مستراح را پاك كند .

كوره : شهرستان ، ناحيه .

كيله : پيمانه .

كيمخت : پوست كفل اسب و خر كه آن را به نحوى خاص دبّاغت كنند ،