جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٧٦٢

واژه‌نامه

خريف : پاييز ، خزان .

خستن : مجروح كردن .

خسران : پدرزن ، پدرشوهر ، مادر زن ، مادرشوهر .

خليدن : فرو رفتن چيزى نوك تيز .

خيل : گروه اسبان ، سپاه ، مريد .

دأب : روش .

داو : دعوى كارى ، ادعاى امرى ، نوبت بازى .

دب : نرم رفتن ، سرايت كردن .

دبّ : خرس .

دبّوس : عمود آهنين ، چوب‌دستى ستبر كه سر آن كلفت و گره‌دار باشد .

دبيقى : پارچه‌اى است از نوع حرير نازك كه در مصر مىبافته‌اند ، منسوب به شهر مذكور .

درّاعه : جامهء دراز كه زاهدان و شيوخ مىپوشند .

درد : آنچه كه از شراب ته‌نشين شود .

دروش : افزار كفش دوزى كه بدان چرم را سوراخ كنند . درفش ، نشتر حجّام ، علم جنگ .

درّه : تازيانه ، دوال ، شلّاق

دريوزه : بىنوايى ، تهىدستى .

دقيق : آرد .

دلال : ناز ، كرشمه ، غمزه .

دمار : بسيار عذاب دادن ، انتقام .

دمامت : زشت .

دواج : بالاپوش ، لحاف .

دهات : زيركان ، هوش‌مندان .

دير عاقول : ديرى بوده است در 90 ميلى جنوب بغداد كه از بين رفته است و عده‌اى از بزرگان بدان‌جا منسوب‌اند .

ذروه : اوج آسمان ، قلّه .

راح : شادمانى ، شراب .

رصاص : سرب .

رغيف : نان .

رسانه : طمع .

رطل : واحدى است براى وزن مساوى 84 مثقال .

رغيف : نان .

رمّان : انار .

رويّت : فكر ، انديشه .

روز عرفه : روز نهم ذى الحجه .

رهى : غلام و چاكر .

زبر : لوح محفوظ ، كتاب‌ها .

زبل : سرگين .

زحير : صدا يا نفسى كه به سبب آزردگى يا خستگى به صورت ناله از سينه برآيد ، ناله .

زطّى : گروهى از هند ، كولىها .

زلّت : لغزش ، خطا .