جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٧٤٩

حكايت 676

مگر بودى از عدل شه بىخبر * كه شد طرف بامت بر افلاك بر

كه دزدى اگر خواست دزدى كند * ز بام اوفتد پاى او بشكند

به دو گفت بىچاره از راستى * كه تقصير استاد بنّاستى

كه اين‌گونه ديوار كردى بلند * كه مردم سر و دست و پا بشكنند

بفرمود كِاو را بيارند هم * كه از كردهء بد سزايش دهم

چو در بارگاه آمد آن اوستاد * شنيدم به حرمت به خاك اوفتاد

كه اى ناسخ عدل نوشيروان * به فرمانت نُه گنبد قيروان

ز من درگذر چون ندارم گناه * ز همسايه‌اش عذر تقصير خواه

كه او راست يك دختر نازنين * به چشمش هزاران سگ اندر كمين

به كويش بسى كرده در خون شنا * كه گيرند بىگانه و آشنا

چو كبك دَرى چون به رفتار شد * دل من به دامش گرفتار شد

برافراشتم طرف بامش مگر * كه تا بينم او را به رفتار در

بفرمود كِاو راست جُرم و گناه * شتابانه آرندش در بارگاه

چو نزديك شد گفتش از غيظ و خشم * كه بيرون كنندش يكى از دو چشم

به خاك اوفتاد اندر آن بارگاه * شنيدم چنين گفت با پادشاه

مرا اين ستم كى زشه باور است * كه من هر دو چشمم به كار اندر است

بفرماى چشمى ز تير افگنان * برآرند از كاسهء ديدگان

چه غم گر يكى چشمشان گشت ريش * كه يك چشم آنان نخواهند بيش

برفتند و صيد افكنى را به تيغ * بكندند يك چشم از او بىدريغ