جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٧٤٨

حكايت 676

نباشد سراى مرا روزنى * كز آن دروى افتد مگر روشنى

مرا خانه مظلم بوَد زان سبب * كنم در برون مطلب خود طلب

دگر بارش آن مرد فرزانه گفت * كه اين وجه ناخوش نشايد شنفت

چراغى در آن خانه روشن بساز * و يا روزنى كن ز خورشيد باز

چو بشنيد مسكين از او اين سخن * خجل گشت از كردهء خويشتن

به تنوير آن خانه بشتافت او * چو شد روشن انگشترى يافت او

همى كرد آن زنده دل را دعا * كه او را در آن باب شد رهنما

ايضا ، نگا : كدو مطبخ قلندرى ، ص 35 .

حكايت 531

حكايت 531

نظير : قاسمى كرمانى ، كليات آثار ، ص 112 :

يكى را مگر اين سخن راست بود * كه اندر به كف كاسهء ماست بود

شنيدم جوانى به سنگيش خَست * بخنديد و گفتا سرش چون شكست

نگفتى كه سنگ آخر اى بىخرد * خدا مىنكرده به كاسه خورد

سرم را به سنگ اركنون خسته‌اى * چه غم چون مرا كاسه نشكسته‌اى

نكو گفت اگر همّتش بود پست * كه ز اشكست كاسه دلش مىشكست

سر ار بشكند خواهدش موى رُست * ولى كاسهء دل نگردد درست

حكايت 676

حكايت 676

قاسمى كرمانى ، كليات آثار ( نيستان ) ، ص 160 :

ز بام اندر افتاد دزدى به بلخ * گذشتش شبى چون شب مرگ تلخ

هم از سختى درد پا و كمر * بناليد ز آغاز شب تا سحر

چو خورشيد بر تودهء خاك تافت * شنيدم به دار الحكومه شتافت

كه اى خاك راهت قزل ارسلان * به شب در فتادم ز بام فلان

چو ديوار بامش بسى بُد بلند * مرا دوش بشكست اعضاى چند

بفرمود كه آرندش اندر حضور * به دو گفت چون بنگريدش ز دور