جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٧٤٧

حكايت 342

حكايت 319

حكايت 319

قاسمى كرمانى ، كليات آثار ، ص 134 :

ندانم مرا اين حكايت كه گفت * كه مىرفت اندر دهى چاله خفت

يكى آيينه افتاده بر راه ديد * چو برداشت نيك اندر او بنگريد

در او صورت خويش ديدار كرد * گمان كاندر اين‌جاست خوابيده مرد

به دو گفت لابه‌كنان عذر خواه * كه من سهو كردم ببخشا گناه

پس آيينه را با ادب چاله زاد * شنيدم كه بر جايگاهش نهاد

حكايت 342

حكايت 342

ادهم خلخالى ( عزلتى ) ، بهارستان ، ص 51 :

شنيدم يكى داشت انگشترى * درخشنده چون زُهره و مشترى

فزون قيمتش از دُر شاهوار * خواص نگينش برون از شمار

زنى بود او را عجب دلفريب * كه بى او نبودش زمانى شكيب

به يك جلوه صد جان نمودى كباب * به يك عشوه صدخانه كردى خراب

همه زاهدان زمان بنده‌اش * فَكنده بدين رخنه‌ها خنده‌اش

مگر روزى آن مرد شهوت پرست * ندانسته شقوت به شهوت درست

به بازيچه بنشست با آن عدو * به در جَست انگشتر از دست او

دَمى جُست در خانه بازش نيافت * ز آزردگى زود بيرون شتافت

نظر كرد پُر در حياطش نديد * روان از ره بام بالا دويد

بسى رفت با پلك ديده زمين * كه تا باز يابد مگر آن نگين

نگينى كه در خانه گم گشت آن * چسان در برون يافتن مىتوان

يكى گفتش اى مانده در جستجو * چه گم كرده‌اى آن به من بازگو

چون آن حال بر راى وى عرض كرد * بخنديد و گفت آن خردمند مرد

زهى گول و نادان و بىپا و سر * كه در خانه افتاده ، جويد به در

به صدر سرا جَسته انگشترى * وى اندر برون جويد آن از خرى

بگفتش چو بشنيد از او آن سخن * كه معذورم اى خواجه عيبم مكن