جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٦٩٧

به عيادت رفتن كر بر همسايهء رنجور خويش

من بگويم بس مبارك پاست او * چونك او آمد شود كارت نكو

پاى او را آزمودستيم ما * هركجا شد مىشود حاجت روا

اين جوابات قياسى راست كرد * پيش آن رنجور شد آن نيك‌مرد

گفت چونى ؟ گفت مُردم گفت شُكر * شد از اين رنجور پر آزار و نُكر

كِاين چه شكر او عدوّ ما بُدست * گر قياسى كرد و آن كژ آمدست

بعد از آن گفتش چه خوردى گفت زهر * گفت نُوشت صحّه افزون گشت قهر

بعد از آن گفت از طبيبان كيست او * كِاو همى آيد به چاره پيش تو

گفت عزراييل مىآيد بر او * گفت پايش بس مبارك شاد شَو

كر برون آمد بگفت او شادمان * شكر آن از پيش كردم اين زمان

گفت رنجور اين عدوّ جان ماست * ما ندانستيم كِاو كان جفاست

نظير : مستوفى ، چهار فصل ميكده ، ص 111 :

مفلسى را يك كرى پرسيد حال * بگذرد چون بر تو و اهل و عِيال

گفت مفلس كه رسيده جان به لب * بسكه بر ما بد گذشته روز و شب

همچنان پنداشت كر گويد فقير * بسكه رزق افزون شده گشتم سير

گفت كر هنگام شكرانه رسيد * يارب اين نعمت تو را بادا مزيد

باز كر گفتا كه دوشينه غذا * با عيالان خورده‌اى چه‌اى كيا

گفت ما زَقّوم دوزخ خورده‌ايم * شب به جان كندن به روز آورده‌ايم

كر چنين پنداشت گويد انگبين * نان خورش بودستمان شب چهره بين

بانگ نوشانوش باد آغاز كرد * او نواى شاديانه ساز كرد

باز كر گفتا كه آوردت به كو * انگبين و تين به شب آن نيك‌خو

گفت با آن كر فقير بىنوا * لال شو كم تازه سازم ماجرا

غير عزرائيل بهر قبض جان * كى به شب آيد بر ما اى فلان

دور شو اى كر مكن دردم زياد * آتش از الفاظ تو جانم فتاد

باز كر پنداشت گويد كه فلان * انگبين و تين بياورد ارمغان

گفت آن كس بس كريم است و جواد * مقدم او بس مبارك بر تو باد