جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٤٧٥

تخم زردك به جاى منار

روستا را اندر آن‌جا ديد باز * گاه بيند در نشيب و گه فراز

يافتش حيران كار آن مَنار * با خيال خود ز حيرت در قِمار

باطن از ظاهر بلى پيدا بوَد * حال دل را رنگ‌ورو گويا بوَد

هركسى را از برون سوى درون * راه‌ها باشد ز حدّ و حصر فزون

مرد دانا از يكى گفتار تو * پى برد بر قدر و بر مقدار تو

نزد مرد هوش‌مند نكته‌دان * قدر كس از يك سخن گردد عِيان

ناتمامى و تمامى را تمام * مىبرد پى از قعود و از قيام

جنبش چشم و نگاه مردمك * مر عِيار مرد را باشد مِحَك

هم ز رفت و آمد و گفت و شنيد * مرد دانا عقل و هوش مرد ديد

مىشود بر اين پزشكان بىتلاش * حال جان از نبض و از قاروره فاش

آه بىجا و نگاه نيم چشم * لب مكيدن گه به مِهر و گه به خشم

ره نمايد سوى صوفى مرد را * با خبر كن مرد عالَم گَرد را

اشك ياقوتى و رخسار گهى * مىدهد از عشق عاشق آگهى

همچنين آگه شد آن رند لَبيب * در مَناره حيرت مرد غريب

آمد و گفت اى برادر كيستى * اين‌چنين حيران و زار از چيستى

گفت حيران مانده‌ام اى هوش‌مند * من در اين اعجوبهء بالابلند

حيرتى دارم كه آيا چيست اين * از براى چيست و كار كيست اين

گفت باشد نردبان آسمان * سر برآورده ز عهد باستان

هر دعائى مىرود بالا از اين * روزى خلق آيد از اين بر زمين

زين سبب اين خِطّه‌آباد است خوش * نى چه آن دِه واژگون رو ترش

گفت بادا بر تو صد احسنت و زِه * كاش بودى نردبانى هم به دِه

گفت آسان باشد اين اى بازيار * تخم آن بستان و اندر دِه به كار

. . . . . . . . .

ايضا ، نگا : راغب ، محاضرات الأدباء ، ج 4 ص 706 ؛ نوادر قزوينى ، ص 427 .

آيتى ، مجلّهء نمكدان ، دورهء اول ( 1308 ) ، خانهء ششم ، ص 328 :

تخم زردك به جاى منار

تخم زردك به جاى منار