جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٦

345 نعوذ باللّه

قاضى و صوفى به هم در قيل و قال * ليك آن زنجور زار و سخت حال

بر قَفاى قاضى افتادش نظر * از قَفاى صوفى آن بُد خوب‌تر

راست مىكرد از پى سيليش دست * كه قِصاص سيليَم ارزان شده است

سوى گوش قاضى آمد بهر راز * سيلىيى آورد قاضى را فراز

گفت هر شش را بياريد اى دو خصم * تا روم آزاد بى خَرخاش و وَصم

گشت قاضى طيره صوفى گفت هَى * حكم تو عدل است لا شك نيست غَىّ

آنچه نَپسندى به خود اى شيخ اين * چون پسندى بر برادر اى امين

اين ندانى كز پى من چَه كَنى * هم در آن چَه عاقبت خويش افكنى

مَن حَفَر بِئرا نخواندى از خبر * آنچه خواندى كن عمل جانِ پدر

اين يكى حُكمت چنين بُد در قضا * كه تو را آورد سيلى بر قفا

واى بر احكام ديگرهاى تو * تا چه آرد بر سر و بر پاى تو

ضالمى را رحم آرى از كَرم * كه براى نَفقَه بِدهَش سه درم

دست ظالم را ببُر چه جاى آن * كه به دست او دهى حكم و عِنان

تو بِدان بُز مانى اى مجهول داد * كه نژاد گرگ را او شير داد

گفت قاضى واجب آمدمان رضا * هر جفا و هر قبا كآرد قضا

خوش دلم در باطن از حكم زُبُر * گرچه شد رويم تُرُش كَالحقُّ مُرّ