جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٥

بردن صوفى آن سيلى زن را نزد قاضى

كانكه از زجر تو ميرد در دَمار * بر تو تاوان نيست آن باشد جُبار

گفت قاضى ثَبّتِ العَرشَ اى پدر * تا بر او نقشى كنم از خير و شر

كو زننده كو محلّ انتقام * كِاين خيالى گشته است اندر سَقام

شرع بهر زندگان و اغنياست * شرع بر اصحاب گورستان كجاست

اين به صورت گرنه در گور است پست * گورها در دودمانش آمده است

بس بديدى مرده اندر گور تو * گور را در مرده بين اى كور تو

گر ز گورى خشت بر تو اوفتاد * عاقلان از گوركى خواهند داد

گِرد خشم و كينهء مرده مگرد * هين مكن با نقش گرمابه نبرد

شكر كن كه زنده‌يى بر تو نزد * كانكه زنده رد كند حق كرد رد

گفت صوفى پس روا دارى كه او * سِيليَم زد بىقِصاص و بىتَسو

اين روا باشد كه هر خرسى قَلاش * صوفيان را صَفع اندازد به لاش

گفت صوفى را چه باك از صَفع حيز * با چنين بيمار كم‌تر كن ستيز

هين چه دارى صوفيا از بيش و كم * گفت دارم در جهان من شش درم

گفت قاضى سه درم تو خرج كن * آن سه ديگر را به او دِه بى سخُن

زار و رنجور است و درويش و ضعيف * سه درم در بايدش تَرّه و رَغيف