جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٣

حكايت رنجورى كه طبيب در وى اميدى نداشت گفت : هرچه خواهى كن

آن يكى رنجور شد نزد طبيب * گفت نبضم را فرو بين اى لبيب

كه ز نبض آگه شوى بر حال دل * كه رگ دست است با دل متّصل

نبض او بگرفت و آگه شد ز حال * كه اميد صحّت او بُد مُحال

گفت هر چِت دل بخواهد آن بكن * تا رود از جسمت اين رنج كهُن

هرچه خواهد خاطر تو وامگير * تا نگردد صبر و پرهيزت زَحير

صبر و پرهيز اين مرض را دان زيان * هرچه خواهد دل در آرش در ميان

گفت رو هين خير بادَت جان عمّ * من تماشاى لب جو مىروم

بر مراد دل همى رفت او شتاب * تا كه صحّت را بيابد فتح باب

بر لب جو صوفىيى بنشسته بود * دست و رو مىشست و پاكى مىفزود

او قَفايش ديد چون تخييلىيى * كرد او را آرزوىِ سِيلىيى

بر قفاى صوفىِ حَمزه پَرست * راست مىكرد از براى صَفع دست

كآرزو را را گر نرانم تا رود * آن طبيبم گفت كان علّت شود

چون زدش سيلى برآمد يك طَراق * گفت صوفى هَىهَى اى قَوّادِ عاق

خواست صوفى تا دو سه مشتش زند * سِبلَت و ريشش يَكايَك بركَند