جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢١
وضو گرفتن ملّا
334 وضويت را بگير كفشم را بده
334 وضويت را بگير كفشم را بده
روزى در كنار جويى وضو مىگرفت كه ناگهان يك لنگه كفشش در جوى آب افتاد و آب آن را برد . برخاست و بادى از خود خارج كرد و گفت : وضويت را پس بگير و كفشم را بده .
مصادر :
مصادر :
حكمت شريف الطّرابلسى ، نوادر جحا الكبرى ، ص 15 ، 164 ؛ رمضانى ، ملّا نصر الدّين ، ص 26 .
مآخذ :
مآخذ :
محمّد مسعود ، ملّا نصر الدّين منظوم ، ج 2 ص 2 :
وضو گرفتن ملّا
وضو گرفتن ملّا
رفت ملّا نشست بر لب جو * دست بالا بزد براى وضو
دست را شست او آب زد بر روى * ناگهان كفش او فُتاد به جوى
گِله كرد او ز بخت كج‌رفتار * گشت دنبال كفش خود بسيار
از گرفتن چو گشت عاجز اوى * تند گشت و به آب كردش روى
كرد بادى رها ز خود ناچار * گفت گير اين وضو و كفش بيار
نظير حكايت متن ، در آبى ، نثر الدّرّ ، ج 6 ص 556 ، ديده مىشود : « دهاتىيى روز جمعه به شهر آمد . دم در مسجد جمعه ، مردى نشسته بود و در كنارش كوزه‌اى آب بود . دهاتى كوزه را برداشت و با آب آن وضو گرفت . چون خواست برود ، صاحب كوزه طلب پول كرد . دهاتى گفت : پول ندارم . صاحب كوزه گفت : تو كه پول ندارى چرا از آب برداشتى و وضو گرفتى ؟ دهاتى ضرطه‌اى به آواز داد و گفت : وضويت را بگير و مال تو . و به همان صورت بىوضويى داخل مسجد شد و به نماز ايستاد » .
عبيد زاكانى ، رسالهء دل‌گشا ، ص 280 : « شخصى در حمّام وضو ساخت . حمّامى او را بگرفت كه : اجرت حمّام بده . چون عاجز شد ، تيزى رها كرد ، گفت : اين زمان سربسر شديم » .
جزايرى ، ترجمهء زهر الرّبيع ، ص 22 : « حكايت است كه شخصى بصله نام داخل يكى از