جوحى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٨

مردن و زنده شدن ملّا

را با كسى كارى نيست .

مصادر :

مصادر :

نوادر الخوجه نصر الدين افندى جحا الرّومى ، ص 22 ؛ مطايبات ملّا نصر الدّين ، ص 36 ؛ حكمت شريف الطّرابلسى ، نوادر جحا الكبرى ، ص 21 ؛ رمضانى ، ملّا نصر الدّين ، ص 9 .

مآخذ :

مآخذ :

محمّد مسعود ، ملّا نصر الدّين منظوم ، ج 1 ص 7 :

مردن و زنده شدن ملّا

مردن و زنده شدن ملّا

اين حكايت شنو تو از ملّا * كه نمود او عزيمت صحرا

چون كه شد دور او ز شهرستان * ديد در راه كهنه قبرستان

نوك پايش گرفت بر سنگى * شد پديدار قبرك تنگى

گفت نيك است تا در اين خوابم * از جهان دگر خبر يابم

اين بگفت و بخفت در آن قبر * كرد او ساعتى در آن‌جا صبر

ناگهان مىگذشت چند استر * يادش آمد نكير و هم منكر

شد هراسان و پس ز جا برخاست * قامت خويش را نمود او راست

استران از هراس برجَستند * صاحبان را ز زين فروهشتند

بارها را بريختند زمين * صاحبش چوب بركشيد از كين

چند چوبى بزد به روى سرش * كه از آن خَم بشد كمرش

گشت گريان و رونهاد به شهر * ليك نالان ز گردش اين دهر

رفت در خانه و درش را بست * زن او پيش‌آمد و بنشست

گفت ملّا چرا هراسانى * از چه مانند بيد لرزانى

گفت دست از سرم بداراى زن * رفته بودم بدان سرا با فن

گفت برگو چه‌گونه هست آن‌جا * كه دوباره بيامدى بر ما

گفت اى زن بدين سخن تو مپيچ * ندهى رَم تو استران را هيچ

همچنين ، نگا : حكايت 105 .