جوحى ( فارسى ) — الصفحة ١١٢

مآخذ :

شيخ بهائى هم اين حكايت را به نظم آورده است :

عربى در ميان مكّه و شام * كسب اسباب مىنمود مدام

بهر تسخير مال و كسب و هنر * از حَضَر بُرد رخت سوى سَفر

[ مدتى سير كرد و هيچ نيافت * تا كه سوى ديار خويش شتافت ]

چندگه راه باديه بِبُريد * تا به يك روزهء حَضَر برسيد

از ميان باز كرد انبانى * كه در او بود يَخنى و نانى

چون به خوردن نشست آن سَره مَرد * عربى در رسيد باديه گرد

بَدَوى چون شنيد بوى طعام * رفت ايستاد پيش و كرد سلام

داد او را جواب و گفت كه كِىيى * پيش من ايستاده بهر چه‌اى ؟

گفت : من چاكر سراى توام * دشت پيماى از براى توام

[ گفت : از خَيل من خبر دارى ؟ * بَدَوى پيش رفت و گفت آرى ]

گفت : چون است احمد آن پسرم ؟ * كه زهَجرش كباب شد جگرم

گفت : از فضل رحمت يزدان * باغ حُسن است خرّم و خندان

گفت : چون است مادر احمد ؟ * گفت : صد چون برابر احمد

گفت : چون است قصر و ايوانم ؟ * كه از او بر فلك شد افغانم

گفت : آن قصر دل‌كش و ايوان * داغ رَشكى است بر دل كيوان

گفت : آن باركَش شتر چون است ؟ * كز غمش ديده‌ام چو جيحون است

گفت با وى كه : فَربه است چنان * كه مساوى است پشت با كوهان

گفت : چون است آن سگِ درِ من ؟ * كه بوَد بِه ز شير در بر من

گفت : آن سگ بر آستانهء توست * روز و شب پاسبان خانهء توست

چون عرب قصّه را شنيد تمام * با دل حمد كرد مَيلِ تمام

خورد چندان كه سير گشت از آن * بَدَوى را نداد او پارهء نان

بَدَوى كِاين لَئامت از وى ديد * به خود از درد و داغِ غم پيچيد

ناگهان ديد از ميانهء دشت * آهويى خوش خُرام پيدا گشت

بَدَوى چون بديد آهو را * از دل خسته جَست آه او را

چون عرب آه دردناك شنود * گفت با او كه : آه بهر چه بود ؟