جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٨٨
داستان درودگر با زن خويش
حكايت در آبى ، نثر الدّرّ ، ج 4 ص 302 ؛ از شيرازىيى كه زنى فاسد داشت ، آمده است .
111 زن جحا او را رسوا نمود
111 زن جحا او را رسوا نمود
نادره زنش را عادت آن بود كه پيوسته جحا را غافل كرده در شبها نزد رفيق خود مىرفت . همسايگان مطّلع شده او را از عمل زن مطّلع نمودند . شبى بيدار بماند تا زن برخاسته از خانه بيرون رفت . جحا در را بسته در عقب در بنشست .
بعد از مراجعت ، زن ديد در را بسته . هرچند در را زد و دقّ الباب نمود جحا در را نگشود . آخر الأمر گفت : اگر در را بازنكنى خود را در چاه مىاندازم - و سنگى عظيم برداشته در چاه انداخت . چون آواز افتادن سنگ در چاه به گوش جحا رسيد ، در را باز كرد كه ببيند چيست ؛ زن داخل حجره شد در را بر روى جحا بست و فارغ البال بخوابيد . جحا چون كسى را در چاه نديد ، به سوى حجره برگشت ديد در بسته . در را هرچند زد و تملّق نمود زن در را باز نكرد . فرياد برآورد كه : هر شب تا صبح از خانه بيرون رفته با زنان بىگانه به عيش مىگذرانى - و آن‌قدر فرياد نمود كه تمام اهل محلّه را مطّلع ساخته او را رسوا و مفتضح نمود .
مصادر :
مصادر :
نوادر الخوجه نصر الدين افندى جحا الرّومى ، ص 7 ؛ مطايبات ملّا نصر الدّين ، ص 17 ؛ حكمت شريف الطّرابلسى ، نوادر جحا الكبرى ، ص 172 ؛ رمضانى ، ملّا نصر الدّين ، ص 80 .
مآخذ :
مآخذ :
فارسانى ، مكر زنان ، ص 68 .
اين حكايت بعينه در مرزبان‌نامه ، باب هشتم ، ص 616 ( چاپ خطيب رهبر ) آمده است :
داستان درودگر با زن خويش
داستان درودگر با زن خويش
« شتر گفت : شنيدم كه درودگرى بود در صنعت و حذاقت چنان چابك دست كه جان در قالب چوب دادى ، و نگاريدهء انديشه و تراشيدهء تيشهء او بر دست او آفرين كردى . زنى داشت