جوحى ( فارسى ) — الصفحة ٧٧

104 گرفتن دينار در خواب

محمّد مسعود ، ملّا نصر الدّين منظوم ، ج 1 ص 1 :

رفت ملّا فراز مِنبر گفت * قصّه‌اى خواهم اين زمان بر گفت

ليك خواهم بدانم اى حضّار * كيست آنكو بداند از گفتار

پاسخ آمد كه ما نمىدانيم * چيز ناگفته را نمىخوانيم

گفت گفتن براى نادانان * همچو مشعل بوَد بر كوران

اين سرود و بلند شد از جا * سوى خانه برفت با كف پا

پس قرارى گذاشتند چُنين * روز ديگر اگر بگفت همين

همه گويند جمله دانيمش * گرچه ناگفته‌اى تو خوانيمش

روز ديگر فراز مِنبر شد * مجلسش همچو شور محشر شد

گفتنش آرى هرچه خواهى گفت * نيك دانيم دُر چه خواهى سُفت

سخن ناسروده‌ات خوانيم * دُرّ ناسفته‌ات همىدانيم

من چه گويم كه گفتنم لغو است * هرچه گويم مزخرف و هجو است

اين بگفت و فرود آمد و رفت * سوى منزل گرفت راه و به تفت

پس چنين برگذاشتند قرار * كه اگر باز گفت اين گفتار

نيم گويند ما نمىدانيم * نيم گويند خوب مىدانيم

روز ديگر بشد سر منبر * بنشستند دور سرتاسر

گفت حضّار مطلبى دارم * گر بخواهيد بر زبان آرم

هيچ دانيد تا چه خواهم گفت * دُرّ خود را چه گونه خواهم سفت

نيم گفتند ما نمىدانيم * نيم گفتند نيك مىدانيم

گفت آنان كه نيك دانندش * برندانندگان بخوانندش

نادره شبى در خواب ديد كه كسى نه دينار به او مىدهد و او مىگويد الاحسان بالاتمام - ده دينارش كن تا عدد تمام شود . در اين اثنا از خواب بيدار شد و از