إرشاد الأذهان إلى أحكام الإيمان ( فارسى ) — الصفحة ٦٣٠

مقصد هشتم : در [ بيان ] ارتداد است

دو قسم مىخورند و ضامن مىباشند .

[ مسئلهء ] ( يازدهم ) : هرگاه اجبار كرد امام ، كسى را بر بالا رفتن بر نخلى يا نزول در چاهى ، ضمان بر بيت المال است ؛ اگر امر امام ، به جهت مصلحت عامه بوده باشد ؛ و اگر اجبار نكرد ؛ ضمانى نيست .

[ مسئلهء ] ( دوازدهم ) : هرگاه تأديب كرد زن يا فرزندش را و جنايتى رسيد ، ضامن است .

( خاتمه )

( خاتمه )

هرگاه كسى امر كرد ديگرى را بر بريدن دشول او ، ضامن نيست . و اگر پدر يا جدّ يا اجنبى ، دشول طفل يا ديوانه را بريدند ، ضامن ديه مىباشند .

( تتمّه )

( تتمّه )

هرگاه بعد از ثبوت قتل بر كسى ، قاتل ، مدعى شد كه مقتول ارادهء نفس يا مال او [ را ] داشته و اقامهء بيّنه كرد به دخول مقتول بر او با شمشيرى كشيده بر صاحب منزل ، ضمانى نيست .

مقصد هشتم : در [ بيان ] ارتداد است

مقصد هشتم : در [ بيان ] ارتداد است

( بدان كه ) ارتداد ، قطع اسلام است از مكلّف ؛

يا به فعل ، مثل سجده [ بر ] بت و عبادت خورشيد و انداختن قرآن در قاذورات « 1 » و مثل آن از چيزهايى كه دلالت بر استهزاء كند ؛

يا به قول است كه از عناد يا استهزاء يا اعتقاد ، صادر شده باشد .

و اعتبارى نيست به ارتداد طفل و ديوانه و مكره و مست .

و اگر دو شاهد ، شهادت بر ارتداد شخصى دادند ، تكذيب [ مرتد ] فايده ندارد .

و اگر مدعى شد كه بر آن فعل يا قول ، مكره بوده ، با [ وجود ] اماره بر اكراه ، مسموع است .

( 1 ) . نجاسات .