إرشاد الأذهان إلى أحكام الإيمان ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٢

فصل دوم : در احكام اولياء است

موصى ، تصريح كند به وصىّ كه آنان را تزويج كن ، [ بنا ] به قولى . « 1 »

و ثابت است ولايت وصىّ بر كسى كه بالغ شود در حالتى كه عقلش ، فاسد است ؛ اگر حاجت به تزويج او باشد .

چهارم : [ در ] حكم است ؛

چهارم : [ در ] حكم است ؛

حكم حاكم ، مثل حكم وصىّ است در ولايت نداشتن بر صغير و ولايت بر مجنون با حاجت به تزويج .

( فائده )

( فائده )

غير اينهايى كه گفتيم ولايت ندارد - مثل مادر و عصبات . و كسى كه به سبب تبذير ، محجور عليه [ شده ] باشد - ، نمىتواند تزويج كند ؛ مگر با ضرورت و بايد اذن از حاكم بگيرد ؛ كه اگر بدون اذن ، عقد كرد ؛ اگر به مهر المثل بوده ، صحيح و اگر زياده بر آن بوده ، زيادتى باطل است .

فصل دوم : در احكام اولياء است

فصل دوم : در احكام اولياء است

و در آن ، مسائلى است :

[ مسئلهء ] ( اوّل ) : اگر غير پدر و جدّ ، صغير را تزويج كرد ، موقوف است بر اجازهء صغير ؛ كه اگر بعد از بلوغ اجازه كرد ، صحيح است ؛ و الّا فلا .

و اگر دو صغير « 2 » را تزويج كرد فضولا و يكى از آنان اجازه كرد بعد از بلوغ و ديگرى پيش از بلوغ مرد ، باطل است و مهرى نيست و از هم ارث نمىبرند ؛

و اگر يكى اجازه كرد و مرد ، پس ديگرى بالغ شد و اجازه كرد ، به او قسم مىدهند كه اجازهء او براى طمع در ارث نبوده [ است ؛ كه ] اگر قسم خورد ، ارث مىبرد .

[ مسئلهء ] ( دوم ) : مستحبّ است از براى دختر بالغ كه در تزويج ، از پدرش اذن بگيرد ؛

و اگر پدر ندارد ، مستحبّ است كه برادرش را وكيل كند در عقد ؛

و اگر چند برادر دارد ، بزرگتر را وكيل نمايد .

( 1 ) . فتواى شيخ طوسى در الخلاف ( ج 4 ، ص 254 ، م 9 ) چنين است . ( 2 ) . در نسخه « صغيرين » بدل « دو صغير » بود .