إرشاد الأذهان إلى أحكام الإيمان ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٥

( خاتمه )

برمىگردد به مالك بعد از موت ساكن . و اگر مسكن اوّل مرد ، ورثه نمىتوانند او را بيرون كنند .

و اگر مقرون كرد سكنا را به مردن خودش ، از براى ساكن است سكنا در مدّت حيات مسكن . و اگر ساكن ، اوّل مرد ، مسكن نمىتواند كه در مدّت حياتش ، ورثهء ساكن را بيرون كند .

و اگر در سكنا ذكر مدّت نكرد ، هروقت بخواهد رجوع مىكند .

و صحيح است عمرى « 1 » دادن هر چه [ كه ] وقفش

] 101 / A [

صحيح است .

و باطل نمىشود سكنا به بيع مسكن ؛

و اگر مطلق اذن داده [ باشد ] ، از براى ساكن است نشستن [ در ] آنجا و نشاندن اهل و اولادش را در آنجا ، نه غير آنان [ را ] ، مگر با شرط ، كه جايز است ، و ساكن حقّ اجاره دادن ندارد .

و اگر حبس كرد اسب خود يا غلامش را في سبيل اللّه تعالى ؛ يا [ وقف كرد ] در خدمت كعبه يا مسجد الحرام ، لازم است ؛ مادامى كه عين ، باقى باشد .

( خاتمه )

( خاتمه )

اگر حبس كرد بر انسانى و تعيين مدّت نكرد ، پس مرد ، در حكم ميراث است ؛ و همچنين بعد از گذشتن مدّت در صورت تعيين ، در حكم ميراث است .

( 1 ) . ما دام العمر .