إرشاد الأذهان إلى أحكام الإيمان ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٧

[ احكام وقف ]

[ ى ] : [ اين كه ] وقف ، بر موقوف عليه حرام نباشد .

[ ك ] : دوام وقف ؛

[ ل ] : تنجيز [ - معلّق نبودن بر شرط و وصف ] ؛

[ م ] : اقباض [ - تحويل دادن و مسلّط نمودن موقوف عليه بر موقوف و رفع يد خود از آن موقوف ] ؛

[ ن ] : اخراج موقوف از خودش [ - وقف ننمودن بر خودش ] .

[ مواردى كه وقف در آن صحيح نيست ]

اگر دين را وقف كرد ؛

يا خانهء غير معيّنه ؛

يا مالى كه با عدم اجازه ، مالكش شده است ؛

يا [ بندهء ] فرارى را ؛

يا وقف كند بر كسانى كه ابتدا معدوم باشند ؛

يا بر حملى كه متولّد نشده است ؛

يا بر كسانى كه نمىتوانند مالك شوند ؛

يا بر بنده ؛

يا وقف كند مسلم ، بر محلّ عبادت نصارا و محلّ عبادت يهودان ، يا بر اعانت زناكاران ، يا بر كاتبان تورات و انجيل ؛

يا اين كه وقف را مقرون كند به مدّتى ؛

يا معلّقش گرداند به شرطى ؛

يا وقف را به موقوف عليه اعطا نكند تا اين كه بميرد [ واقف ] ؛

يا بر خودش وقف كند سپس بر غير خودش ؛

يا شرط كند انتفاعش را ، كه در همهء اين موارد ، وقف باطل است .

[ اوّل ] : هرگاه كه وقف ، با شرايطش تمام شود ، وقف لازم مىگردد ، [ و رجوع در وقف ، جايز نخواهد بود ] .

[ دوم ] : وقف [ كردن ] مريض [ در مرض موتش ] از ثلث [ مال او محسوب ] است .