إرشاد الأذهان إلى أحكام الإيمان ( فارسى ) — الصفحة ١٧١

مقصد دوم : در كيفيت جهاد است

ثواب جهاد است .

و واجب مىشود مرابطه ، به نذر كردن يا امر امام [ عليه السّلام ] .

( مسئلهء ) [ چهارم ] : و اگر نذر كرد چيزى را به جهت مرابطين ، واجب است صرف نمودن براى آنان ، بنابر قولى . « 1 »

و اگر اجير شد به جهت مرابطه شدن ، واجب است ؛ هرچند امام ، غايب باشد .

مقصد دوم : در كيفيت جهاد است

مقصد دوم : در كيفيت جهاد است

( بدان كه ) حرام است جهاد ، در ماه‌هاى حرام ( [ يعنى ] ذي القعدة و ذي الحجّه و محرّم و رجب ) ، مگر در صورتى كه دشمن ابتدا نمايد ؛ يا آن كه دشمن ، كسى باشد كه اعتقاد به حرمت اين ماه‌ها نداشته باشد .

و بايد در جهاد ، ابتدا شود به قتال اقرب فالأقرب ، مگر در صورت خوف از ابعد .

و وقتى جايز مىشود كه خوانده باشند كفّار را به اسلام ، اگر آن دشمن ، ملتفت نباشد ؛ و اين خواندن به اسلام ، بايد از امام يا نايب امام باشد .

و وقتى كه التقاء صفّين شد ، واجب است ثبات و فرار نكردن ، مگر آن كه دشمن از دو برابر آنان زياده باشد ؛ يا بخواهد استعداد جهاد نمايد ؛

] 25 / A [

يا كسى كه بخواهد برگردد به سوى لشكر ( اسلام كه به قوّت جنگ نمايد ) « 2 » ؛ كه در اين موارد ، فرار جايز است ؛ و در غير اين موارد ، جايز نيست ، اگرچه گمان هلاكت داشته باشد .

و ( بدان كه ) جايز است محاربه به اقسام آن ، مگر خورانيدن زهر ، كه جايز نيست مگر در حال ضرورت .

و اگر دشمن سپر سازد زنان يا كودكان يا مسلمان را ، و ممكن نباشد قتل دشمن بىقتل آنان ، جايز است كشتن آنچه سپر ساخته‌اند ؛ و بر كشندهء مسلم ، در اين حال ديه نيست ؛ ولى كفّاره ، لازم است . و اگر تعمّد كرد كشتن مسلم را با امكان تحرّز ، قصاص لازم است با كفّاره .

( 1 ) . تفصيل اين دو قول را نك در غاية المراد ، ج 1 ، ص 477 - 479 . ( 2 ) . بين دو قلاب ، در حاشيهء نسخهء كاتب افزوده شده است .