إرشاد الأذهان إلى أحكام الإيمان ( فارسى ) — الصفحة ٨٢

مقصد چهارم : در نماز سفر است

است كه نماز را فرادى به هر قسم كه شد ، به جا آورد ؛

و اگر متمكّن از قبله نشدند ، استقبال در تكبيرة الاحرام به تنهايى مجزى است ؛ و اگر از آن هم متمكّن نشدند ، بىآن صحيح است .

و جايز است كه اگر متمكّن نشدند ، در حال سوارى بخوانند و سجده بر قربوس زين بكنند ؛

و اگر از نماز ، عاجز شد عوض آن تسبيح بگويد در هر ركعت به اين نحو ؛ « سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله إلّا اللّه و اللّه اكبر » ؛ و آن كفايت مىكند از جميع افعال و اذكار نماز .

و اگر نماز خوف مىخواند و در اثناء [ نماز ] ، ايمنى حاصل شد ، برگردد به نماز ؛ كه در حال امن ، واجب است .

و اگر نماز مىخواند و در وسط [ نماز ] خائف شد ، برگردد

] 32 / B [

به نماز خوف ؛

و اگر نماز خواند به گمان رسيدن دشمن [ و ] بعد معلوم شد [ كه ] اشتباه كرده يا آن كه حايلى بوده كه مانع دشمن بوده ، مكفى « 1 » است .

و كسى كه از سيلى يا درنده بترسد ، نماز شدّت خوف بخواند ؛

و كسى كه به گل فرو رفته باشد يا غرق شده باشد با ايماء و اشاره نماز بخواند ؛ ( و نماز ، شكسته نمىشود مگر براى نماز مسافر و نماز خوف ) .

مقصد چهارم : در نماز سفر است

مقصد چهارم : در نماز سفر است

واجب است قصر كردن در نمازهاى چهار ركعتى ، به چهار شرط :

اوّل : مسافت است ؛ كه هشت فرسخ است يا چهار فرسخ نسبت به « 2 » كسى كه بدون قصد اقامت يا قاطع سفر ، برگردد . و اگر نمىداند به قدر مسافت هست يا نه و بيّنه هم نيست ، تمام كند ؛

دوم : قصد داشتن به آن مسافت است ؛ چنانچه كسى كه در بيابان گم شد يا عقب بنده‌اش مىگرديده ؛ چون كه طى مسافت را اگر بكند ، بىقصد است ، نبايد قصر كند ؛

( 1 ) . كافى است . ( 2 ) . در نسخه « بالنسبه » بدل « نسبت به » مىباشد .