إرشاد الأذهان إلى أحكام الإيمان ( فارسى ) — الصفحة ٧٨

( ( مسئله ) )

اجتماع شرايط ، و امام اصلى از غير خودشان ، در نماز جماعت مقدّمند .

و اگر در امامت ، نزاع شد ، آن [ كسى ] كه قرائتش بهتر است ، مقدّم است ؛

و اگر هر دو در قرائت برابرند ، افقه مقدّم است ؛

و در صورت تساوى ، كسى كه زودتر هجرت به اسلام كرده ، مقدّم است ؛

و بر فرض تساوى ، آن [ كسى ] كه سالش بيشتر است ، مقدّم است ؛

و در مقام تساوى ، آن [ كسى ] كه وجيه‌تر است ، مقدّم است .

و جايز است كه زن ، امامت كند زنان را .

و اگر در وسط نماز ، امام مرد يا بيهوش شد ، مأمومين كسى را مقدّم دارند و با او ، نمازشان را تمام كنند .

و مكروه است ، امامت كند :

[ الف ] : حاضر به مسافر ،

[ ب ] : و نايب گرفتن در جماعت كه امام كسى را مقدّم دارد كه در يك ركعت يا زياده از مأمومين كه عقب افتاده‌اند ، براى آنان امامت كند ؛

[ ج ] : و امامت صاحب خوره و پيسى ؛

[ د ] : و كسى كه حدّ خورده باشد ، به شرط توبه ؛

[ ه ] : و كسى كه مختون نباشد ؛

[ و ] : و كسى كه مأمومين او را نپسندند ؛

[ ز ] : و [ امامت ] اعرابى كه در باديه نشسته‌اند به مهاجرين ؛

[ ح ] : و كسى كه تيمّم كرده ، به آنانى كه وضو دارند .

و اگر مأموم ، امامى را عادل مىدانست و به او اقتداء كرد [ و ] بعد از نماز فهميد كافر بوده يا فاسق بوده يا محدث بوده ، اعادهء نماز را نكند ؛

و اگر اينها را در وسط نماز فهميد ، قصد فرادى كند ؛

و اگر از اوّل مىدانست و اقتداء كرد ، نماز را اعاده نمايد .

صدق مىكند درك ركعت ، به درك نمودن [ مأموم ] ، امام را در حال ركوع .

و صحيح نيست جماعت با وجود حايلى ميانهء امام و مأموم به شرط آن‌كه مانع