إرشاد الأذهان إلى أحكام الإيمان ( فارسى ) — الصفحة ٥١

مقصد دوم : در [ بيان ] نماز جمعه است

[ ز ] مرد بودن ؛ چه بر زن واجب نيست و ؛

[ ح ] مسافر نبودن و ؛

[ ط ] سالم بودن از كورى و لنگى و ناخوشى و پيرى كه زمينگير باشد و ؛

[ ى ] ما بين او و نماز جمعه ، زياده بر دو فرسخ نباشد ؛ ولى اگر زايد باشد و باز حاضر شد ، واجب مىشود بر او نماز جمعه ، و منعقد هم مىشود .

و شرط است در نايب امام اين كه :

[ الف ] بالغ باشد و ؛

[ ب ] عاقل و ؛

[ ج ] مؤمن باشد و ؛

[ د ] عادل باشد و ؛

[ ه ] ولد حرام نباشد و ؛

[ و ] مرد باشد .

و امّا شرط بودن آزادى ، و سلامتى از [ بيمارى ] پيسى و خوره و كورى ، محلّ خلاف است . « 1 »

و همچنين در مستحبّ بودن نماز جمعه در حال غيبت [ امام معصوم ] ، و ممكن بودن جمع شدن شرايط مذكوره يا مستحبّ نبودن ، دو قول است . « 2 »

و اگر كسى واجب شد بر او نماز جمعه و او نماز ظهر را خواند ، نماز جمعه از او ساقط نمىشود ؛ بلكه سعى كند كه به نماز جمعه برسد ؛ كه اگر رسيد ، نماز جمعه را بخواند و اگر نرسيد ، نماز ظهرش را دو دفعه به جا آورد .

و درك مىشود نماز جمعه به درك [ كردن نمازگزار ] امام را در وقتى كه در ركوع ركعت دوم باشد .

و اگر در حال نماز ، عدد [ جماعت ] جمعه كه چهار نفر باشد از هم پاشيده شد ، نماز جمعه را تمام كند ؛

و اگر پيش از نماز متفرّق شدند ، ساقط مىشود .

( 1 ) . نك : غاية المراد ، ج 1 ، ص 161 - 162 . ( 2 ) . همان ، ص 163 - 166 .