إرشاد الأذهان إلى أحكام الإيمان ( فارسى ) — الصفحة ٤٥
( فصل )
تكبير ) به اندازهء قرائت ، پس برود [ و ] ياد بگيرد .
و [ براى ] كسى كه گنگ باشد ، قصد قلبى با زبان جنبانيدن ، كافى است .
و كافى نيست نيّت [ كردن ] معنى قرائت با قدرت بر [ تلفّظ ] الفاظ آن .
و جايز نيست اخلال [ وارد آوردن ] به حرفى از آن حتّى تشديد و اعراب .
و همچنين بىترتيب خواندن آيات را ؛ يا مقدّم داشتن سوره را بر حمد ؛ يا زياده كردن بر يك سوره .
و واجب است بلند خواندن [ حمد و سوره ] در نماز صبح و دو ركعت اوّل از [ نماز ] مغرب و عشاء ؛ و آهسته خواندن در ما بقى ،
و از مخرج اداء كردن [ حروف ]
و « بسم اللّه » گفتن در اوّل حمد و سوره
و پىدرپى به جا آوردن .
و اگر در وسط قرائت چيز ديگر [ ى ] خواند كه موالات به هم خورد ، قرائت [ را ] از سر بگيرد ( و اگر قصد كرد قطع كردن نماز را و سكوت كرد ، بايد نماز را اعاده كند ؛ به خلاف وقتى كه فقط يكى از اين دو را انجام دهد ) .
و حرام است خواندن سوره‌هاى سجده‌دار در نمازهاى واجبى ؛ و همچنين خواندن آنچه كه به واسطهء آن ، وقت فوت شود ،
و [ نيز ] گفتن آمين ؛ و اگر اختيارا [ آمين ] گفت ، [ نماز ] باطل است .
( فصل )
( فصل )
و مستحبّ است بلند گفتن « بسم اللّه » در نماز اخفاتى ؛
و [ نيز ] ترتيل ( كه گفته‌اند تبيين حروف است ) ، « 1 »
و وقف
] 21 / B [
در مواضع وقف ؛
و خواندن سوره‌هاى مفصّل ، در ظهر و عصر و مغرب ؛
و [ خواندن سوره‌هاى ] متوسّط ، در نماز عشاء ؛
و [ خواندن ] سوره‌هاى مطوّل ، در صبح دوشنبه و پنجشنبه و جمعه ؛
( 1 ) . براى آشنايى با معانى « ترتيل » ؛ نك : نهاية الإحكام ، ج 1 ، ص 476 ؛ ذكرى الشيعة ، ج 3 ، ص 334 ؛ الوافي ، ج 2 ، ص 105 و بحار الأنوار ، ج 85 ، ص 8 .