إرشاد الأذهان إلى أحكام الإيمان ( فارسى ) — الصفحة ٤٤

چهارم : قرائت است .

سوم : تكبيرة الاحرام است ؛

سوم : تكبيرة الاحرام است ؛

و آن ركنى است ، كه باطل مىشود نماز به [ سبب ] ترك آن [

21 / A

چه ] عمدا و [ چه ] سهوا ؛

و صورت آن « اللّه أكبر » است . و اگر گفت « اكبر اللّه » ؛ يا آن‌كه با تمكّن از تلفّظ به آن [ اللّه اكبر ] ، اداء به معنى كرد ؛ يا يك حرف آن را اخلال كرد ؛ يا در حالتى كه نشسته بود ، گفت ؛ يا پيش از آن‌كه درست برخيزد خواند ، باطل است .

و كسى كه متمكّن از [ زبان ] عربى نيست ، بايد آن را ياد بگيرد ؛ و كسى كه لال باشد ، در دل خود قصد كند و با دست خود اشاره كند .

و مجزى است در هفت تكبير كه مىگويد ، به هر كدام كه خواهد ، قصد تكبيرة الاحرام كند ؛

و اگر يك تكبيرة الاحرام گفت ، صحيح است . و اگر دو تكبير به قصد تكبيرة الاحرام گفت ، [ نمازش ] باطل است . « 1 »

و مستحبّ است در [ گفتن ] تكبيرة الاحرام ، بلند كردن دست‌ها را تا دو نرمى گوش .

و مستحبّ است كه امام بشنواند به مأمومين ، تكبيرة الاحرام را ( و حروف را مدّ ندهد ) .

چهارم : قرائت است .

چهارم : قرائت است .

( بدان كه ) واجب است در نمازهاى دو ركعتى ، و در دو ركعت اوّل از نمازهاى غير دو ركعتى ، [ خواندن ] حمد و سورهء تمام ، و در ما بقى مخيّر است ميانهء حمد تنها و تسبيحات چهارگانه به اين قسم : « سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله الّا اللّه و اللّه اكبر » .

و اگر قرائت را نمىداند ، واجب است كه ياد بگيرد ؛

و اگر وقت به جهت ياد گرفتن تنگ است ، هرچه [ مىتواند ] بخواند ؛

و اگر [ به ] هيچ [ وجه ] نمىداند ، ذكر خدا را بگويد ( به تسبيح خداوند و تهليل و

( 1 ) . عبارت علّامه حلّى إرشاد الأذهان ( ج 1 ، ص 253 ) و ترجمهء آن - به ترتيب - چنين است : « . . . و لو كبرّ و نوى الافتتاح ثمّ كبرّ ثانيا كذلك بطلت صلاته ، فان كبرّ ثلاثا كذلك صحّت » ؛ « اگر تكبير گفت و نيّت افتتاح كرد و سپس تكبير دوم را گفت ، نمازش باطل است ، پس اگر براى بار سوم تكبير گفت ، نمازش صحيح است » .