صيغ العقود و الإيقاعات ( و سه رساله رضاعيه ، زكات فطره ، مال ) ( فارسى ) — الصفحة ٠.٦٥

فصل 15 [ بيع عريّه ]

دوم : آنكه معلوم القدر بوده باشد كيلا و و زنا .

سوّم : آنكه موصوف يا مشاهده بوده باشد .

چهارم : اينكه حال بوده باشد نه مؤجّل .

پنجم : عدم مفاضله و زيادتى در حين عقد .

ششم : اينكه بايد آن نخله يكى باشد ، نه متعدّد ، مگر به آن نحوى كه ذكر شد كه از براى شخص واحد در خانه‌هاى متعدده هر خانه يك نخله باشد جايز است .

بدان كه هرگاه مالك بفروشد صبره از گندم يا تمر را مثلا به صبرهء ديگر از آن جنس كه مساوى باشد به اين صيغه : « بعتك هذه الصّبرة من التّمر أو الغلّة بهذه الصّبرة من جنسها سواء بسواء » صحيح نيست اگر چه هر دو مساوى باشند عند الاعتبار و الملاحظه ، مگر در صورتى كه هر دو عارف و عالم باشند به قدر آن دو صبره در وقت ابتياع .