تحسين و تقبيح ثعالبى ( فارسى ) — الصفحة ١٦

ذمّ روزگار

و ابن الرومى 43 گويد :

شعر

دهر علا قدر الوضيع به * و ترى الشّريف يحطّه شرفه

كالبحر يرسب فيه لؤلؤه * سفلا ، و تعلو فوقه جيفه 44

اين روزگارى است كه قدر فرومايه در آن بلند است و بزرگوار همّت را بزرگوارى او به زير مىآورد ، همچون دريا كه به زير او باشد مرواريد و بر بالاى او آيد مردارها .

قائل : /

a

8 /

أىّ خير يرجو بنو الدّهر * فى الدّهر و ما زال قاتلا لبنيه ؟ !

من يعمّر يفجع بفقد الأخلّاء * و من مات فالمصيبة فيه 45

چه نيكى اميد دارند اهل زمانه در روزگار و هميشه روزگار كشندهء مردم روزگار خود است ؟ ! هركه درازعمر مىشود ، به نايافتن دوستان ، مصيبت‌زده مىشود و هركه مىميرد خود به واقعهء خود بلا رسنده مىشود .